1. ۱چنان قَحط سالی شد اندر دمشقکه یاران فراموش کردند عشق
2. ۲چنان آسمان بر زمین شد بَخیلکه لب تَر نکردند، زرع و نَخیل
3. ۳بخوشید سرچشمه‌های قدیمنَمانْد آب، جز آبِ چشمِ یتیم
4. ۴نبودی به‌جز آهِ بیوهْ زنیاگر بَر شدی دودی از روزَنی
5. ۵چو درویشِ بی‌رنگْ دیدم درختقوی بازوان، سُست و درمانده سخت
6. ۶نه در کوه سبزی نه در باغ شَخملخْ بوستان خورده، مَردُمْ ملخ
7. ۷در آن حال، پیش آمدم دوستیاز او مانده بر استخوان، پوستی
8. ۸وگرچه به مُکنت، قوی حال بودخداوندِ جاه و زر و مال بود
9. ۹بدو گفتم: ای یارِ پاکیزه‌خویچه درماندگی پیشت آمد؟ بگوی
10. ۱۰بغُرّید بر من، که عقلت کجاست؟چو دانیّ و پُرسی، سؤالت خطاست
11. ۱۱نبینی که سختی به غایت رسید؟مَشَقَّت به حَدِّ نَهایت رسید؟
12. ۱۲نه باران همی آید از آسماننه بَر می‌رود، دودِ فریادخوان
13. ۱۳بدو گفتم: آخِر تو را باک نیستکُشَد زَهر، جایی که تریاک نیست
14. ۱۴گر از نیستی دیگری شد هلاکتو را هست، بَط را ز طوفان چه باک؟
15. ۱۵نگه کرد رنجیده در منْ فَقیهنگه کردنِ عالِمْ اندر سَفیه
16. ۱۶که مَرد ارچه بر ساحل است، ای رفیقنیاساید و دوستانش غَریق
17. ۱۷من از بینوایی نِیَم رویْ زردغمِ بینوایان، رُخَم زرد کرد
18. ۱۸نخواهد که بیند خردمند، ریشنه بر عُضوِ مردم، نه بر عُضوِ خویش
19. ۱۹یکی اول از تَندُرُستانْ منمکه ریشی ببینم بلرزد تنم
20. ۲۰مُنَغَّص بُوَد عیش آن تندرستکه باشد به پهلوی بیمارِ سست
21. ۲۱چو بینم که درویشِ مسکین نخوردبه کامْ اَندَرَم، لُقمه زهر است و درد
22. ۲۲یکی را به زندانْ درش دوستانکجا مانَدَش، عیشِ در بوستان؟