1. ۱مها زورمندی مکن با کهانکه بر یک نمط می‌نماند جهان
2. ۲سر پنجهٔ ناتوان بر مپیچکه گر دست یابد برآیی به هیچ
3. ۳عدو را به کوچک نباید شمردکه کوه کلان دیدم از سنگ خرد
4. ۴نبینی که چون با هم آیند مورز شیران جنگی برآرند شور
5. ۵نه موری که مویی کز آن کمتر استچو پر شد ز زنجیر محکمتر است
6. ۶مبر گفتمت پای مردم ز جایکه عاجز شوی گر درآیی ز پای
7. ۷دل دوستان جمع بهتر که گنجخزینه تهی به که مردم به رنج
8. ۸مینداز در پای کار کسیکه افتد که در پایش افتی بسی
9. ۹تحمل کن ای ناتوان از قویکه روزی تواناتر از وی شوی
10. ۱۰به همت برآر از ستیهنده شورکه بازوی همت به از دست زور
11. ۱۱لب خشک مظلوم را گو بخندکه دندان ظالم بخواهند کند
12. ۱۲به بانگ دهل خواجه بیدار گشتچه داند شب پاسبان چون گذشت؟
13. ۱۳خورد کاروانی غم بار خویشنسوزد دلش بر خر پشت ریش
14. ۱۴گرفتم کز افتادگان نیستیچو افتاده بینی چرا نیستی؟
15. ۱۵بر اینت بگویم یکی سرگذشتکه سستی بود زین سخن درگذشت