1. ۱سرشته‌ست بارئ شفا در عسلنه چندان که زور آورد با اجل
2. ۲عسل خوش کند زندگان را مزاجولی درد مردن ندارد علاج
3. ۳رمق مانده‌ای را که جان از بدنبرآمد، چه سود انگبین در دهن؟
4. ۴یکی گرز پولاد بر مغز خوردکسی گفت صندل بمالش به درد
5. ۵ز پیش خطر تا توانی گریزولیکن مکن با قضا پنجه تیز
6. ۶درون تا بود قابل شرب و اکلبدن تازه روی است و پاکیزه شکل
7. ۷خراب آنگه این خانه گردد تمامکه با هم نسازند طبع و طعام
8. ۸طبایع تر و خشک و گرم است و سردمرکب از این چار طبع است مرد
9. ۹یکی زین چو بر دیگری یافت دستترازوی عدل طبیعت شکست
10. ۱۰اگر باد سرد نفس نگذردتف معده جان در خروش آورد
11. ۱۱وگر دیگ معده نجوشد طعامتن نازنین را شود کار خام
12. ۱۲در اینان نبندد دل، اهل شناختکه پیوسته با هم نخواهند ساخت
13. ۱۳توانایی تن مدان از خورشکه لطف حقت می‌دهد پرورش
14. ۱۴به حقش که گر دیده بر تیغ و کاردنهی، حق شکرش نخواهی گزارد
15. ۱۵چو رویی به طاعت نهی بر زمینخدا را ثناگوی و خود را مبین
16. ۱۶گدایی است تسبیح و ذکر و حضورگدا را نباید که باشد غرور
17. ۱۷گرفتم که خود خدمتی کرده‌اینه پیوسته اقطاع او خورده‌ای؟