1. ۱نخست او ارادت به دل در نهادپس این بنده بر آستان سر نهاد
2. ۲گر از حق نه توفیق خیری رسدکی از بنده چیزی به غیری رسد؟
3. ۳زبان را چه بینی که اقرار دادببین تا زبان را که گفتار داد
4. ۴در معرفت دیدهٔ آدمی استکه بگشوده بر آسمان و زمی است
5. ۵کیت فهم بودی نشیب و فرازگر این در نکردی به روی تو باز؟
6. ۶سر آورد و دست از عدم در وجوددر این جود بنهاد و در آن سجود
7. ۷وگرنه کی از دست جود آمدی؟محال است کز سر سجود آمدی
8. ۸به حکمت زبان داد و گوش آفریدکه باشند صندوق دل را کلید
9. ۹اگر نه زبان قصه برداشتیکس از سر دل کی خبر داشتی؟
10. ۱۰وگر نیستی سعی جاسوس گوشخبر کی رسیدی به سلطان هوش
11. ۱۱مرا لفظ شیرین خواننده دادتو را سمع و ادراک داننده داد
12. ۱۲مدام این دو چون حاجبان بر درندز سلطان به سلطان خبر می‌برند
13. ۱۳چه اندیشی از خود که فعلم نکوست؟از آن در نگه کن که توفیق اوست
14. ۱۴برد بوستانبان به ایوان شاهبه نوباوه گل هم ز بستان شاه