1. ۱شنیدم که از پادشاهان غوریکی پادشه خر گرفتی به زور
2. ۲خران زیر بار گران بی علفبه روزی دو مسکین شدندی تلف
3. ۳چو منعم کند سفله را، روزگارنهد بر دل تنگ درویش، بار
4. ۴چو بام بلندش بود خودپرستکند بول و خاشاک بر بام پست
5. ۵شنیدم که باری به عزم شکاربرون رفت بیدادگر شهریار
6. ۶تکاور به دنبال صیدی براندشبش در گرفت از حشم باز ماند
7. ۷به تنها ندانست روی و رهیبینداخت ناکام شب در دهی
8. ۸یکی پیرمرد اندر آن ده مقیمز پیران مردم شناس قدیم
9. ۹پسر را همی‌گفت کای شادبهرخرت را مبر بامدادان به شهر
10. ۱۰که این ناجوانمرد برگشته بختکه تابوت بینمش بر جای تخت
11. ۱۱کمر بسته دارد به فرمان دیوبه گردون بر از دست جورش غریو
12. ۱۲در این کشور آسایش و خرمیندید و نبیند به چشم آدمی
13. ۱۳مگر کاین سیه نامهٔ بی‌صفابه دوزخ برد لعنت اندر قفا
14. ۱۴پسر گفت: راه دراز است و سختپیاده نیارم شد ای نیکبخت
15. ۱۵طریقی بیندیش و رایی بزنکه رای تو روشن‌تر از رای من
16. ۱۶پدر گفت: اگر پند من بشنوییکی سنگ برداشت باید قوی
17. ۱۷زدن بر خر نامور چند بارسر و دست و پهلوش کردن فگار
18. ۱۸مگر کان فرومایهٔ زشت کیشبه کارش نیاید خر پشت ریش
19. ۱۹چو خضر پیمبر که کشتی شکستوز او دست جبار ظالم ببست
20. ۲۰به سالی که در بحر کشتی گرفتبسی سالها نام زشتی گرفت
21. ۲۱تفو بر چنان ملک و دولت که راندکه شنعت بر او تا قیامت بماند
22. ۲۲پسر چون شنید این حدیث از پدرسر از خط فرمان نبردش به در
23. ۲۳فرو کوفت بیچاره خر را به سنگخر از دست عاجز شد از پای لنگ
24. ۲۴پدر گفتش اکنون سر خویش گیرهر آن ره که می‌بایدت پیش گیر
25. ۲۵پسر در پی کاروان اوفتادز دشنام چندان که دانست داد
26. ۲۶وز آن سو پدر روی در آستانکه یارب به سجادهٔ راستان
27. ۲۷که چندان امانم ده از روزگارکز این نحس ظالم بر آید دمار
28. ۲۸اگر من نبینم مر او را هلاکشب گور چشمم نخسبد به خاک
29. ۲۹اگر مار زاید زن بارداربه از آدمی زادهٔ دیوسار
30. ۳۰زن از مرد موذی به بسیار بهسگ از مردم مردم‌آزار به
31. ۳۱مخنث که بیداد بر خود کنداز آن به که با دیگری بد کند
32. ۳۲شه این جمله بشنید و چیزی نگفتببست اسب و سر بر نمد زین بخفت
33. ۳۳همه شب به بیداری اختر شمردز سودا و اندیشه خوابش نبرد
34. ۳۴چو آواز مرغ سحر گوش کردپریشانی شب فراموش کرد
35. ۳۵سواران همه شب همی تاختندسحرگه پی اسب بشناختند
36. ۳۶بر آن عرصه بر اسب دیدند شاهپیاده دویدند یکسر سپاه
37. ۳۷به خدمت نهادند سر بر زمینچو دریا شد از موج لشکر، زمین
38. ۳۸یکی گفتش از دوستان قدیمکه شب حاجبش بود و روزش ندیم
39. ۳۹رعیت چه نزلت نهادند دوش؟که ما را نه چشم آرمید و نه گوش
40. ۴۰شهنشه نیارست کردن حدیثکه بر وی چه آمد ز خبث خبیث
41. ۴۱هم آهسته سر برد پیش سرشفرو گفت پنهان به گوش اندرش
42. ۴۲کسم پای مرغی نیاورد پیشولی دست خر رفت از اندازه بیش
43. ۴۳بزرگان نشستند و خوان خواستندبخوردند و مجلس بیاراستند
44. ۴۴چو شور و طرب در نهاد آمدشز دهقان دوشینه یاد آمدش
45. ۴۵بفرمود و جستند و بستند سختبه خواری فکندند در پای تخت
46. ۴۶سیه دل برآهخت شمشیر تیزندانست بیچاره راه گریز
47. ۴۷سر ناامیدی برآورد و گفتنشاید شب گور در خانه خفت
48. ۴۸نه تنها منت گفتم ای شهریارکه برگشته بختی و بد روزگار
49. ۴۹چرا خشم بر من گرفتی و بس؟منت پیش گفتم، همه خلق پس
50. ۵۰چو بیداد کردی توقع مدارکه نامت به نیکی رود در دیار
51. ۵۱ور ایدون که دشوارت آمد سخندگر هر چه دشوارت آید مکن
52. ۵۲تو را چاره از ظلم برگشتن استنه بیچاره بی‌گنه کشتن است
53. ۵۳مرا پنج روز دگر مانده گیردو روز دگر عیش خوش رانده گیر
54. ۵۴نماند ستمکار بد روزگاربماند بر او لعنت پایدار
55. ۵۵تو را نیک پند است اگر بشنویوگر نشنوی خود پشیمان شوی
56. ۵۶بدان کی ستوده شود پادشاهکه خلقش ستایند در بارگاه؟
57. ۵۷چه سود آفرین بر سر انجمنپس چرخه نفرین کنان پیرزن؟
58. ۵۸همی گفت و شمشیر بالای سرسپر کرده جان پیش تیر قدر
59. ۵۹نبینی که چون کارد بر سر بودقلم را زبانش روان تر بود
60. ۶۰شه از مستی غفلت آمد به هوشبه گوشش فرو گفت فرخ سروش
61. ۶۱کز این پیر دست عقوبت بداریکی کشته گیر از هزاران هزار
62. ۶۲زمانی سر اندر گریبان بماندپس آن گه به عفو آستین برفشاند
63. ۶۳به دستان خود بند از او برگرفتسرش را ببوسید و در بر گرفت
64. ۶۴بزرگیش بخشید و فرماندهیز شاخ امیدش برآمد بهی
65. ۶۵به گیتی حکایت شد این داستانرود نیکبخت از پی راستان
66. ۶۶بیاموزی از عاقلان حسن خوینه چندان که از غافل عیب جوی
67. ۶۷ز دشمن شنو سیرت خود که دوستهرآنچ از تو آید به چشمش نکوست
68. ۶۸وبال است دادن به رنجور قندکه داروی تلخش بود سودمند
69. ۶۹ترش روی بهتر کند سرزنشکه یاران خوش طبع شیرین منش
70. ۷۰از این به نصیحت نگوید کستاگر عاقلی یک اشارت بست