1. ۱چو دور خلافت به مأمون رسیدیکی ماه پیکر کنیزک خرید
2. ۲به چهر آفتابی، به تن گلبنیبه عقل خردمند بازی کنی
3. ۳به خون عزیزان فرو برده چنگسر انگشتها کرده عناب رنگ
4. ۴بر ابروی عابد فریبش خضابچو قوس قزح بود بر آفتاب
5. ۵شب خلوت آن لعبت حور زادمگر تن در آغوش مأمون نداد
6. ۶گرفت آتش خشم در وی عظیمسرش خواست کردن چو جوزا دو نیم
7. ۷بگفتا سر اینک به شمشیر تیزبینداز و با من مکن خفت و خیز
8. ۸بگفت از چه بر دل گزند آمدت؟چه خصلت ز من ناپسند آمدت؟
9. ۹بگفت ار کشی ور شکافی سرمز بوی دهانت به رنج اندرم
10. ۱۰کشد تیر پیکار و تیغ ستمبه یک بار و بوی دهن دم به دم
11. ۱۱شنید این سخن سرور نیکبختبرآشفت تند و برنجید سخت
12. ۱۲همه شب در این فکر بود و نخفتدگر روز با هوشمندان بگفت
13. ۱۳طبیعت شناسان هر کشوریسخن گفت با هر یک از هر دری
14. ۱۴دلش گرچه در حال از او رنجه شددوا کرد و خوشبوی چون غنچه شد
15. ۱۵پری چهره را همنشین کرد و دوستکه این عیب من گفت، یار من اوست
16. ۱۶به نزد من آن کس نکوخواه توستکه گوید فلان خار در راه توست
17. ۱۷به گمراه گفتن نکو می‌رویجفایی تمام است و جوری قوی
18. ۱۸هر آن گه که عیبت نگویند پیشهنر دانی از جاهلی عیب خویش
19. ۱۹مگو شهد شیرین شکر فایق استکسی را که سقمونیا لایق است
20. ۲۰چه خوش گفت یک روز دارو فروش:شفا بایدت داروی تلخ نوش
21. ۲۱اگر شربتی بایدت سودمندز سعدی ستان تلخ داروی پند
22. ۲۲به پرویزن معرفت بیختهبه شهد ظرافت برآمیخته