1. ۱یکی مشت زن بخت و روزی نداشتنه اسباب شامش مهیا نه چاشت
2. ۲ز جور شکم گل کشیدی به پشتکه روزی محال است خوردن به مشت
3. ۳مدام از پریشانی روزگاردلش حسرت آورد و تن سوگوار
4. ۴گهش جنگ با عالم خیره‌کشگه از بخت شوریده، رویش ترش
5. ۵گه از دیدن عیش شیرین خلقفرو می‌شدی آب تلخش به حلق
6. ۶گه از کار آشفته بگریستیکه کس دید از این تلخ‌تر زیستی؟
7. ۷کسان شهد نوشند و مرغ و برهمرا روی نان می‌نبیند تره
8. ۸گر انصاف پرسی نه نیکوست اینبرهنه من و گربه را پوستین
9. ۹چه بودی که پایم در این کار گلبه گنجی فرو رفتی از کام دل!
10. ۱۰مگر روزگاری هوس راندمیز خود گرد محنت بیفشاندمی
11. ۱۱شنیدم که روزی زمین می‌شکافتعظام زنخدان پوسیده یافت
12. ۱۲به خاک اندرش عقد بگسیختهگهرهای دندان فرو ریخته
13. ۱۳دهان بی زبان پند می‌گفت و رازکه ای خواجه با بینوایی بساز
14. ۱۴نه این است حال دهن زیر گلشکر خورده انگار یا خون دل
15. ۱۵غم از گردش روزگاران مدارکه بی ما بگردد بسی روزگار
16. ۱۶همان لحظه کاین خاطرش روی دادغم از خاطرش رخت یک سو نهاد
17. ۱۷که ای نفس بی رای و تدبیر و هشبکش بار تیمار و خود را مکش
18. ۱۸اگر بنده‌ای بار بر سر بردوگر سر به اوج فلک بر برد
19. ۱۹در آن دم که حالش دگرگون شودبه مرگ از سرش هر دو بیرون شود
20. ۲۰غم و شادمانی نماند ولیکجزای عمل ماند و نام نیک
21. ۲۱کرم پای دارد، نه دیهیم و تختبده کز تو این ماند ای نیکبخت
22. ۲۲مکن تکیه بر ملک و جاه و حشمکه پیش از تو بوده‌ست و بعد از تو هم
23. ۲۳خداوند دولت غم دین خوردکه دنیا به هر حال می‌بگذرد
24. ۲۴نخواهی که ملکت برآید بهمغم ملک و دین هر دو باید بهم
25. ۲۵زرافشان، چو دنیا بخواهی گذاشتکه سعدی در افشاند اگر زر نداشت