1. ۱همی تا برآید به تدبیر کارمدارایِ دشمن بِه از کارزار
2. ۲چو نتوان عدو را به قوت شکستبه نعمت بباید درِ فتنه بست
3. ۳گر اندیشه باشد ز خصمت گزندبه تعویذِ احسان زبانش ببند
4. ۴عدو را به جای خَسَک زر بریزکه احسان کُنَد کُنْد، دندانِ تیز
5. ۵چو دستی نشاید گزیدن، ببوسکه با غالبان، چاره زرق است و لوس
6. ۶به تدبیر، رستم در آید به بندکه اسفندیارش نَجَست از کمند
7. ۷عدو را به فرصت توان کند پوستپس او را مدارا چُنان کن که دوست
8. ۸حذر کن ز پیکار کمتر کسیکه از قطره سیلاب دیدم بسی
9. ۹مزن تا توانی بر ابرو گرهکه دشمن اگرچه زبون، دوست به
10. ۱۰بود دشمنش تازه و دوست ریشکسی کش بود دشمن از دوست بیش
11. ۱۱مزن با سپاهی ز خود بیشترکه نتوان زد انگشت بر نیشتر
12. ۱۲وگر زو تواناتری در نبردنه مردی است بر ناتوان زور کرد
13. ۱۳اگر پیل زوری وگر شیر چنگبه نزدیک من صلح بهتر که جنگ
14. ۱۴چو دست از همه حیلتی در گسستحلال است بردن به شمشیر دست
15. ۱۵اگر صلح خواهد عدو سر مپیچوگر جنگ جوید عنان بر مپیچ
16. ۱۶که گر وی ببندد درِ کارزارتو را قدر و هیبت شود یک، هزار
17. ۱۷ور او پای جنگ آورد در رکابنخواهد به حشر از تو داور حساب
18. ۱۸تو هم جنگ را باش چون کینه خواستکه با کینه‌ور مهربانی خطاست
19. ۱۹چو با سفله گویی به لطف و خوشیفزون گرددش کبر و گردن‌کشی
20. ۲۰به اسبان تازی و مردان مردبر آر از نهاد بداندیش گرد
21. ۲۱و گر می بر آید به نرمی و هوشبه تندی و خشم و درشتی مکوش
22. ۲۲چو دشمن به عجز اندر آمد ز درنباید که پرخاش جویی دگر
23. ۲۳چو زنهار خواهد کرم پیشه کنببخشای و از مکرش اندیشه کن
24. ۲۴ز تدبیر پیر کهن بر مگردکه کارآزموده بود سالخورد
25. ۲۵در آرند بنیاد رویین ز پایجوانان به نیروی و پیران به رای
26. ۲۶بیندیش در قلب هیجا مفرچه دانی که زان که باشد ظفر؟
27. ۲۷چو بینی که لشکر ز هم دست دادبه تنها مده جان شیرین به باد
28. ۲۸اگر بر کناری به رفتن بکوشوگر در میان لبس دشمن بپوش
29. ۲۹وگر خود هزاری و دشمن دویستچو شب شد در اقلیم دشمن مایست
30. ۳۰شب تیره پنجه سوار از کمینچو پانصد به هیبت بدرد زمین
31. ۳۱چو خواهی بریدن به شب راه‌هاحذر کن نخست از کمینگاه‌ها
32. ۳۲میان دو لشکر چو یک روز راهبماند، بزن خیمه بر جایگاه
33. ۳۳گر او پیشدستی کند غم مدارور افراسیاب است مغزش بر آر
34. ۳۴ندانی که لشکر چو یک روزه راندسر پنجهٔ زورمندش نماند
35. ۳۵تو آسوده بر لشکر مانده زنکه نادان ستم کرد بر خویشتن
36. ۳۶چو دشمن شکستی بیفکن علمکه بازش نیاید جراحت به هم
37. ۳۷بسی در قفای هزیمت مراننباید که دور افتی از یاوران
38. ۳۸هوا بینی از گرد هیجا چو میغبگیرند گردت به زوبین و تیغ
39. ۳۹به دنبال غارت نراند سپاهکه خالی بماند پس پشت شاه
40. ۴۰سپه را نگهبانی شهریاربه از جنگ در حلقهٔ کارزار