1. ۱یکی را چو من دل به دست کسیگرو بود و می‌برد خواری بسی
2. ۲پس از هوشمندی و فرزانگیبه دف بر زدندش به دیوانگی
3. ۳ز دشمن جفا بردی از بهر دوستکه تریاک اکبر بود زهر دوست
4. ۴قفا خوردی از دست یاران خویشچو مسمار پیشانی آورده پیش
5. ۵خیالش چنان بر سر آشوب کردکه بام دماغش لگدکوب کرد
6. ۶نبودش ز تشنیع یاران خبرکه غرقه ندارد ز باران خبر
7. ۷کرا پای خاطر بر آمد به سنگنیندیشد از شیشهٔ نام و ننگ
8. ۸شبی دیو خود را پریچهره ساختدر آغوش آن مرد و بر وی بتاخت
9. ۹سحرگه مجال نمازش نبودز یاران کس آگه ز رازش نبود
10. ۱۰به آبی فرو رفت نزدیک بامبر او بسته سرما دری از رخام
11. ۱۱نصیحتگری لومش آغاز کردکه خود را بکشتی در این آب سرد
12. ۱۲ز برنای منصف بر آمد خروشکه ای یار چند از ملامت؟ خموش
13. ۱۳مرا پنج روز این پسر دل فریفتز مهرش چنانم که نتوان شکیفت
14. ۱۴نپرسید باری به خلق خوشمببین تا چه بارش به جان می‌کشم
15. ۱۵پس آن را که شخصم ز خاک آفریدبه قدرت در او جان پاک آفرید
16. ۱۶عجب داری ار بار امرش برمکه دایم به احسان و فضلش درم؟