1. ۱اگر مردِ عشقی کمِ خویش گیرو گر‌نه رهِ عافیت پیش‌ گیر
2. ۲مترس از محبت که خاکت کندکه باقی شوی گر هلاکت کند
3. ۳نروید نبات از حبوبِ درستمگر حال بر وی بگردد نخست
4. ۴تو را با حق آن آشنایی دهدکه از دستِ خویشت رهایی دهد
5. ۵که تا با خودی در خودت راه نیستوز این نکته جز بی‌خود آگاه نیست
6. ۶نه مطرب که آواز پای ستورسماع است اگر عشق داری و شور
7. ۷مگس پیشِ شوریده‌دل پر نزدکه او چون مگس دست بر سر نزد
8. ۸نه بم داند آشفته‌سامان نه زیربه آوازِ مرغی بنالد فقیر
9. ۹سُراینده خود می‌نگردد خموشولیکن نه هر وقت باز است گوش
10. ۱۰چو شوریدگان مِی‌پرستی کنندبه آوازِ دولاب مستی کنند
11. ۱۱به چرخ اندر آیند دولاب‌وارچو دولاب بر خود بِگِریند زار
12. ۱۲به تسلیم سر در گریبان برندچو طاقت نماند گریبان درند
13. ۱۳مکن عیبِ درویشِ مدهوشِ مستکه غرق است از آن می‌زند پا و دست
14. ۱۴نگویم سماع ای برادر که چیستمگر مستمع را بدانم که کیست
15. ۱۵گر از برج معنی پرد طیرِ اوفرشته فرو ماند از سیرِ او
16. ۱۶وگر مرد لهو است و بازی و لاغقوی‌تر شود دیوش اندر دِماغ
17. ۱۷چو مردِ سماع است شهوت‌پرستبه آوازِ خوش خفته خیزد، نه مست
18. ۱۸پریشان شود گل به بادِ سحرنه هیزم که نَشکافدش جز تبر
19. ۱۹جهان پر سماع است و مستی و شورولیکن چه بیند در آیینه کور؟
20. ۲۰نبینی شتر بر نوای عربکه چونش به رقص اندر آرد طرب؟
21. ۲۱شتر را چو شورِ طرب در سَر استاگر آدمی را نباشد خر است