1. ۱منم که شعر و تغزل، پناهگاه من استچنان که قول و غزل نیز، در پناه من است
2. ۲صفای گلشن دل‌ها، به ابر و باران نیستکه این وظیفه محول، به اشک و آه من است
3. ۳صلای صبح تو دادم، به نالهٔ شب‌گیرچه روزها که سپید، از شب سیاه من است
4. ۴به عالمی که در او، دشمنی به جان بخرندعجب مدار، اگر عاشقی، گناه من است
5. ۵اگر نمانده کس از دوستان من بر جاوفای عهد مرا دشمنان گواه من است
6. ۶هر آن گیاه که بر خاک ما دمیده، ببویاگر که بوی وفا می‌دهد، گیاه من است
7. ۷کنون که رو به غروب، آفتابِ مهر و وفاستهر آن که شمع دلی برفروخت، ماه من است
8. ۸تو هر که را که چپ و راست تاخت، فرزین گویپیاده گر به خط مستقیم، شاه من است
9. ۹نگاه من نتواند جمال جانان جستجمال اوست که جویندهٔ نگاه من است
10. ۱۰من از تو هیچ نخواهم جز آن چه بپسندیکه دل‌پسند تو ای دوست! دل‌بخواه من است
11. ۱۱چه جای ناله، گر آغوشم از سه‌تار تهی استکه نغمهٔ قلمم شور و چارگاه من است
12. ۱۲خطوط دفتر من، سیمِ ساز را ماندقلم معاینه، مضراب، سر به راه من است
13. ۱۳کلاه فقر بسی هست در جهان لیکننگین تاج شهان در پر کلاه من است
14. ۱۴شکستن صف من کار بی‌صفایان نیستکه شهریارم و صاحب‌دلان، سپاه من است