1. ۱کنون که فتنه فرا رفت و فرصت است ای دوستبیا که نوبت انس است و الفت است ای دوست
2. ۲مباز فرصت خو گر فراستی داریکه فتنه منتظر وقت و فرصت است ای دوست
3. ۳دلم به حال گل و سرو و لاله می‌سوزدز بس که باغ طبیعت پرآفت است ای دوست
4. ۴مگر تاسفی از رفتگان نخواهی داشتبیا که صحبت یاران غنیمت است ای دوست
5. ۵عزیز دار محبت که خارزار جهانگرش گلی‌ست همانا محبت است ای دوست
6. ۶به کام دشمن دون دست دوستان بستنبه دوستی که نه شرط مروت است ای دوست
7. ۷فلک همیشه به کام یکی نمی‌گرددکه آسیای طبیعت به نوبت است ای دوست
8. ۸تهی شود ز گل و خار آستین قضابه دامن من و تو تا چه قسمت است ای دوست
9. ۹بیا که پردهٔ پاییز خاطرات‌انگیزگشوده‌اند و عجب لوح عبرت است ای دوست
10. ۱۰مَآل کار جهان و جهانیان خواهیبیا ببین که خزان طبیعت است ای دوست
11. ۱۱چراغ دیدهٔ بیدار، پرتوی ندهدکه چشم دل همه در خواب غفلت است ای دوست
12. ۱۲گناه بخت چه باشد که همّتی کوتاستقبای بخت به بالای همّت است ای دوست
13. ۱۳گرت به صحبت من روی رغبتی باشدبیا که با تو مرا حق صحبت است ای دوست
14. ۱۴جوان فطیر تواند شدن که صحبت پیرخمیرمایهٔ خبّازِ فطرت است ای دوست
15. ۱۵به چشم باز توان شب شناخت راه از چاهکه شهریار چراغ هدایت است ای دوست