1. ۱مسافری که به رخ اشک حسرتم بدوانددلم تحمل بار فراق او نتواند
2. ۲در آتشم بنشاند چو با کسان بنشیندکنار من ننشیند که آتشم بنشاند
3. ۳چه جوی خون که براند ز دیده دل‌شدگان راچو ماه نوسفر من سمند ناز براند
4. ۴جدا شد از من و دیدم ولی ز هول غریبیدر ازدحام و هیاهو به طفل گمشده ماند
5. ۵به ماه من که رساند پیام من که ز هجرانبه لب رسیده مرا جان خودی به من برساند
6. ۶به سوز سینه من بین که ساز قافیه‌پردازنوای نای گره‌گیر دل شکسته نخواند
7. ۷چه نالی ای دل خونین که آن شکوفه خندانزبان مرغ حزین شکسته‌بال نداند
8. ۸دلم به سینه زند پر بدان هوا که نگارینکتابتی بنوسید کبوتری بپراند
9. ۹من آفتاب ولا جز غمام هیچ ندانممهی که خود همه‌دان است باید این همه داند
10. ۱۰به هر چمن که رسیدی بگو به ابر بهاریکه پیش پای تو اشکی به یاد من بفشاند
11. ۱۱قرار وصل چو طی شد، امیدوار چنانمکه بی‌قراری ما نیز برقرار نماند
12. ۱۲به وصل اگر نرهم شهریار از غم هجرانکجاست مرگ که ما را ز زندگی برهاند