1. ۱سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهندز جوی آب بقا هم به چابکی بجهند
2. ۲نگین جم که به جامیش می‌خرند این قومبه رغم جوهریانش به جرعه‌ای بدهند
3. ۳جلا و جوهر این بوالعجب گدایان بینکه جلوه‌گاه جلال و جمال پادشهند
4. ۴برون رو از خود و آنگه درون میکده آیکه خرقه‌ها همه اینجا به رهن باده نهند
5. ۵کلاه بفکن و بر خاک نه سر نخوتکه مهر و ماه بر این در سران بی‌کلهند
6. ۶چه چاره ده مه برج شرف به خانه ماستکه از شعاع و شفق رشگ ماه چاردهند
7. ۷تو آب و گل به چَه و چاله دیده‌ای، هشدارز جان و دل همه طرف کُلَه به مهر و مهند
8. ۸به راه میکده هُش دار و پا به حرمت نِهچرا که پادشهانش عجین خاک رهند
9. ۹چه فر بخت بلندی است با مه و خورشیدکه پاسبان در این بلند بارگهند
10. ۱۰خدای را که به صد قایق نجات هنوزبسا کسا که چو من غرق لجّهٔ گنهند
11. ۱۱برای کینه در این تنگ سینه جایی نیستصفای دیده و دل صادقانه خود گُوَهَند
12. ۱۲تو شهریار در این هفتخوان تهمتن باشکه دیو نفس حرون است و راهبان نرهند