Sonnet 104: To me, fair friend, you never can be old

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1برای من، ای دوستِ زیبا، تو هرگز نمی‌توانی پیر باشی،•To me, fair friend, you never can be old,
2. 2چه چنان‌که بودی وقتی نخستین‌بار به چشمت نگریستم،•For as you were when first your eye I ey'd,
3. 3چنین می‌نماید زیبایی‌ات همچنان. سه زمستانِ سرد،•Such seems your beauty still. Three winters cold,
4. 4از جنگل‌ها، غرورِ سه تابستان را تکانده‌اند،•Have from the forests shook three summers' pride,
5. 5سه بهارِ زیبا به پاییزِ زرد بدل شده‌اند،•Three beauteous springs to yellow autumn turn'd,
6. 6در گذرِ فصل‌ها دیده‌ام،•In process of the seasons have I seen,
7. 7سه عطرِ آوریلی در سه جوزای داغ سوخته‌اند،•Three April perfumes in three hot Junes burn'd,
8. 8از زمانی که نخست تو را تازه دیدم، که هنوز سرسبزی.•Since first I saw you fresh, which yet are green.
9. 9آه! با این حال زیبایی، چون عقربه‌ی ساعت،•Ah! yet doth beauty like a dial-hand,
10. 10از رقمش می‌دزدد، و هیچ حرکتی درک نمی‌شود؛•Steal from his figure, and no pace perceiv'd;
11. 11پس رنگِ شیرینت، که گمان می‌کنم همچنان می‌ایستد،•So your sweet hue, which methinks still doth stand,
12. 12حرکت دارد، و چشمم ممکن است فریب خورده باشد:•Hath motion, and mine eye may be deceiv'd:
13. 13 از ترسِ این، این را بشنو ای عصرِ نازاده:• For fear of which, hear this thou age unbred:
14. 14 پیش از تولدِ تو، تابستانِ زیبایی مرده بود.• Ere you were born was beauty's summer dead.