1. ۱ای بهمه تن گناه کرده، مکن ریشهست سزای عقوبت همه تن، ریش
2. ۲دل بسک اندر شکن چو کشن برآمدبیش زناخن بردی در مشکن ریش
3. ۳ریش فرومان و پیر کودک خود باشرخنه مکن ناخنان خویش و مکن ریش
4. ۴ریش بمان تا کلان شود بتمامی. . . ر خوری پیش سینه باز فکن ریش
5. ۵شرم نکردی که مرد برنا گشتیراز روی . . . ر، میکنی ز ذقن ریش
6. ۶ریش برآورده، . . . ر نتوان خوردبا تو ازینگونه هیچ گفت سخن ریش؟
7. ۷از تو کلانتر، هزار کس را گادمتیر سر . . . ر انگشت مجن ریش
8. ۸. . . ن کلان ترا نگردد کاسدرونق بازار، با دوازده من ریش
9. ۹ریش مکن تیر ماه، تا بهارانهمچو گیاورد بد روی بمسن ریش
10. ۱۰فصل بهاران بوقت داری زنهارباز نداری ز جای ریدن من ریش
11. ۱۱. . . ن من آن ریش ریش کرده زنخدانبرمکن ای . . . ر خواره مادر وزن ریش
12. ۱۲بر زنخت باد کفچه، کفچه . . . رمسرد لقائی بمان و کفچه مزن ریش
13. ۱۳این به همان وزن و قافیه است که گفتمتاختن آورد بر بتان ختن، ریش