1. ۱روز خوش گشت و هوا صافی وگیتی خرمآبها جاری و می روشن و دلها بی غم
2. ۲باغ پنداری لشکر گه میرست که نیستناخنی خالی از مطرد و منجوق و علم
3. ۳خاک هر روزی بی عطر همی گیرد بویآسمان هر شب بی ابر همی بارد نم
4. ۴بر هر انگشت زمین گویی هر روز مدامدست نقاش همی نقش نگارد به قلم
5. ۵هر کجا در نگری سبزه بودپیش دو چشمهر کجا در گذری گل سپری زیر قدم
6. ۶کاشکی خسرو غزنین سوی غزنین رودیکه ره غزنین خرم شد و غزنین خرم
7. ۷بر کشیدند به کهساره غزنین دیبادر نوشتند ز کهپایه غزنین ملحم
8. ۸کوه غزنین ز پی خسرو زر زاد همیزاید امروز همی زمرد ویاقوت بهم
9. ۹بر لب رود ودر باغ امیر از گل نوگستریده ست تو پنداری وشی معلم
10. ۱۰من و غزنین و لب رود و در باغ امیرچه در باغ امیر و چه در باغ ارم
11. ۱۱باده لعل به دست اندر چون لعل عقیقساقی طرفه به پیش اندر چون طرفه صنم
12. ۱۲گاه گوییم که چنگی! تو به چنگ اندر یازگاه گوییم که نایی! تو به نای اندر دم
13. ۱۳شادمانه من و یاران من از خدمت میرهر یکی ساخته از خدمت او مال وخدم
14. ۱۴نعمت میر همی گوید بنشین و بخوردولت میر همی گویدبگراز و بچم
15. ۱۵دولت میر مؤید پسر ناصر دینعضد دولت یوسف سپه آرای عجم
16. ۱۶آنکه اوتابه سپه داری بر بست کمرگم شداز روی زمین نام و نشان رستم
17. ۱۷شهریاران زمین ناموران کیهانهمه خواهند که گردند مر او را زحشم
18. ۱۸نامداران جهان خاک پی میر منندهمه خواهند که باشند مر اورا زخدم
19. ۱۹چشم و روی همه میران و بزرگان سوی اوستچون بود روی همه جنتیان سوی حرم
20. ۲۰گر به رزم آید، گویی که به رزم آمد سامور به بزم آید، گویی که به بزم آمد جم
21. ۲۱آن مبارز که بر آماج دوگان چرخ کشیدنتواند که دهد نرم کمانش را خم
22. ۲۲قلعه خالی کند از خصم زبر دست به تیرهمچو خالی کند از شیر به شمشیر اجم
23. ۲۳اندر آن کشور کو تیغ بر آرد ز نیامکس نپردازد یک روز به سور از ماتم
24. ۲۴نه قوی دل کند افکنده او را تعویذنه سخنگوی کند خسته او را مرهم
25. ۲۵سکته را ماند سهم و فزعش روز نبردکه بیک ساعت بر مرد فرو گیرد دم
26. ۲۶شیر غرنده که او را دید از هیبت اوپیش او گردد چون مار خزنده به شکم
27. ۲۷عادلست او به همه رویی واز دوکف اوروز وشب باشد برخواسته بیداد و ستم
28. ۲۸دخل ایران زمی از بخشش او ناید بیشملک ایران زمی از همت او آید کم
29. ۲۹همتی دارد عالی و دلی دارد رادعادتی خوب و خویی نیکو ورایی محکم
30. ۳۰کف او را نتوان کردن مانند به ابردل او را نتوان کردن مانند به یم
31. ۳۱ور توگویی که دل او چو یمست، این غلطستکاندر آن ماهی و مارست و درین جود و کرم
32. ۳۲ور تو گویی که کف میر چو ابرست خطاستکز کف میر درم بارد و از ابر دیم
33. ۳۳این که من گفتم زان هر دو فراوان بترستکه کف رادش دینار فشاند نه درم
34. ۳۴ایزد ار ملک و ولایت بسزا خواهد دادملکی یافت سزاوار به ملک عالم
35. ۳۵ایزد او را برساناد به کام دل اودل ما شاد کناد و دل بدخواه دژم
36. ۳۶زین بهار نو قسمش طرب و شادی بادقسم بدخواه و بداندیشش اندوه و الم