1. ۱بت من آن به دو رخ چون شکفته لاله ستانچو دید روی مرا روی خویش کرد نهان
2. ۲هر آینه که بهار اندرون شود به حجابدر آن زمان که برون آید از حجاب خزان
3. ۳چو روی خویش بپوشید روز من بشکستنبود جای شگفت و شگفتم آمد از آن
4. ۴هر آینه که چو خورشید ناپدید شودسیاه و تیره شود گرچه روشنست جهان
5. ۵مرا بدید و به مژگان فرو کشید ابروز بیم در تن من زلزله گرفت روان
6. ۶هرآینه که بترسد کسی چو دشمن اوبرابر دل او تیر برنهد به کمان
7. ۷سه بوسه زو بخریدم دلی بدو دادمنداد بوسه و بر من گرفت روی گران
8. ۸هرآینه چو زیان کرد بر خریده نوز من بپوشد کایدون ستوده نیست زیان
9. ۹مرا ببیند معشوق من بخندد خوشچو او بخندد بر من فتد خروش و فغان
10. ۱۰هر آینه که چو دل خستگان بنالد رعدچو برق باز کند پیش او به خنده دهان
11. ۱۱به زلف با دل من چند گاه بازی کرددلم بخست و جراحت گرفت و ماند نشان
12. ۱۲هر آینه که نشان گیرد از جراحت گویچوبی محابا هر سو همی خورد چوگان
13. ۱۳دلم بخست و لیکن کنون همی ترسدز خشم خواجه فاضل ستوده سلطان
14. ۱۴هر آینه که بترسد ز خشم خواجه که اوبه زلف گنج مدیحش همی کند پنهان
15. ۱۵ابوالحسن علی فضل احمد آنکه چوکفبه که نماید همواره کوه گردد کان
16. ۱۶هر آینه که ز دیدار آفتاب شودبه کوه سنگ عقیق و به دشت گل عقیان
17. ۱۷نهاد خوب وره مردمی ازو گیرندستودگان و بزرگان تازی و دهقان
18. ۱۸هر آینه که ز خورشید ماه گیرد نورچنانکه میوه زمه رنگ و گونه الوان
19. ۱۹اگر چه کامل و کافی کسیست، چون براوفرو نشست پدید آید اندر و نقصان
20. ۲۰هر آینه چوستاره به آفتاب رسیدچنان نماید کاندر میانه اقران
21. ۲۱چهار حد بساط از فروغ طلعت اوز نور طور تولی شناختن نتوان
22. ۲۲هر آینه که همی روشنی به چشم آیدکجا فروخته شمعی بود زبانه زنان
23. ۲۳بدو نهادند از رکنهای عالم رویگزیدگان زمین و ستودگان جهان
24. ۲۴صفی که خواجه بدورونهاد روز نبردتهی شود ز سوار و پیاده هم بزمان
25. ۲۵هر آینه شود از رنگ مرغزار تهیچو روی کرد سوی مرغزار شیر ژیان
26. ۲۶سخنوران و ستایشگران گیتی راهمی نگردد جزبر مدیح خواجه زبان
27. ۲۷هر آینه نستاید زمین شوره کسیکه پر شکوفه وگل باغ بیند وبستان
28. ۲۸سخن چو تن بود اندر ستایش همه کسچو در ستایش او راه یافت گشت چو جان
29. ۲۹هر آینه که سخن در ستایش مردمچنان نیاید کاندر ستایش رحمان
30. ۳۰فزونتر از همه کس دارد آلت هستیز بخشش کف او مدحگوی مدحت خوان
31. ۳۱همیشه باد و بدو شاد باد خلق که اوبه جود روزی خلق از خدای کرده ضمان
32. ۳۲هر آینه چو دعا در صلاح خلق بوداجابتش را امید باشد از یزدان
33. ۳۳خجسته باد بر او مهرگان ودست مبادزمانه را و جهان را بر او و بر سلطان
34. ۳۴هر آینه نبود دست خاک را بر بادچنانکه آتش سوزنده رابر آب روان