1. ۱ای مبارک پی جهاندار و همایون شهریارای ز بهر نام نیکو دین و دولت را بکار
2. ۲ای یمین دولت و ملک و ولایت را شکوهای امین ملت و دین وشریعت را نگار
3. ۳نیکنامی را چنانی چون زمین را گلستانپادشاهی را چنانی چون گلستان را بهار
4. ۴جهد تو از بهر خلقست و تو از بهر خدایمهربان بر مردمان زاهد و پرهیزگار
5. ۵عابدان رااز غلامان تو رشک آید همیاز جهاد واز عبادت کردن لیل و نهار
6. ۶از پی آن تا بر تو قدرشان افزون شودکارشان تسبیح و روزه ست و حدیث کردگار
7. ۷گر گرامی تر کسی زان تو اندر راه دینچشم را لختی بخوابد برکشی او را بدار
8. ۸گیتی از بد مذهبان خالی شد و آسوده گشتتا تو رسم سنگ ودار آوردی اندر مرغزار
9. ۹در همه کاری ترا صبر و قرارست ای ملکچون بکار دین رسیدی بیقراری بیقرار
10. ۱۰چون به اقصای جهان از ملحدان یا بی خبرحیله سازی تا کنی بر چوب خشک او را سوار
11. ۱۱شهریارا روزگار تو بتو تاریخ گشتهمچوما از دولت تو بهره ور شد روزگار
12. ۱۲عاشقی بر غزو کردن، فتنه ای بر نام و ننگاین دو کردستی بگیتی خویشتن را اختیار
13. ۱۳تو بشب بیدار و از تو خلق اندر خواب خوشتو بجنگ خصم و از تو عالمی در زینهار
14. ۱۴جز ترا از خسروان پیوسته هر روزی که دیدمصحفی اندر میان و مصحفی اندر کنار
15. ۱۵از شتاب ورد خواندن زود برخیزی ز خوابوز پی انصاف دادن، دیر بنشینی ببار
16. ۱۶با که کرد از شهریاران و بزرگان جهانآن کرامتها که ایزد با تو کرد، ای شهریار!
17. ۱۷لاجرم چندان کرامت یافتی ز ایزد کز آنصد یکی را هیچ حاسب کرد نتواند شمار
18. ۱۸هر که خواهد کز کرامتهای تو آگه شودگو ز «دولت نامه » بر خواند همی بیتی هزار
19. ۱۹آنکه او با خاتم پیغمبران بود از نسبخواستی حقا که بودی با تو ای شاه از تبار
20. ۲۰آنکه اندر خدمت تو تا بشب روزی گذاشتمژده باد او را که تا حشر ایمنست از ننگ وعار
21. ۲۱بس کسا کز دولت تو گشت با ملک و سپاهبس کسا کز خدمت تو گشت با یمن و یسار
22. ۲۲آنچه تو بخشی بکس، بخشید نتواند فلکزین قدر خان آگه است ای خسرو دینار بار
23. ۲۳بردباری بردباری، مهربانی مهربانحق شناسی حق شناسی، حقگزاری حقگزار
24. ۲۴خشم و پیکار تو باشد با اعادی بیکرانبر و کردار تو باشد با موالی بیشمار
25. ۲۵هرکه را تو خصم خواندی، روز خواندش روز کورهر که را تو دوست خواندی بخت خواندش بختیار
26. ۲۶دوستان راچون قدر خان را، کنی شاد و عزیزدشمنان راهمچو ایلک را کنی، غمگین وخوار
27. ۲۷کس مبادا کو کند با تو خداوندا خلافکز خلافت ریگ خاکستر شود در جویبار
28. ۲۸بیم تو بیدار دارد بد سکالانرا بشبهمچو کاندر خواب دارد کودکان راکو کنار
29. ۲۹بر فروزی و بتابی و بتازی از نشاطچون ترا با شهریاری کرد باید کارزار
30. ۳۰خوشتر آید مغفر پر خون بچشمت روز جنگزانکه جام باده گلگون بچشم باده خوار
31. ۳۱رزمگاه تو چنان باشد ز خون آلوده سرچون بوقت به شدن بالین بیماران ز نار
32. ۳۲گه سپاهی را بدیوار حصاری برکنیگه فرود آری شهی رابسته از برج حصار
33. ۳۳از همه شاهان تو دانی بستن اندر روز جنگجنگجویان و بد اندیشان قطار اندر قطار
34. ۳۴هر که را از جنگجویان در قطار آری کنیز آهن پیچیده و از خام گاو او را مهار
35. ۳۵بس جهانبانرا که تو بر او تبه کردی جهانبس دلیران را که از سرشان بر آوردی دمار
36. ۳۶چونکه لختی جنگراماند شکار، از حرص جنگچون بیاسایی ز جنگ، آید ترا رای شکار
37. ۳۷تا شکار شیر بینی کم گرایی سوی رنگآن شکار اختیارست این شکار اضطرار
38. ۳۸سر فرود آری بتیغ از کرگ چون بار از درختپنجه بربایی بتیر از شیر، چون برگ از چنار
39. ۳۹شیر تا بر کنگره کاخت سر نخجیر دیداز غم و از رشک خون گرید بروزی چند بار
40. ۴۰چشم شیر از خون گرستن سرخ باشد روز وشبهر که چشم شیر دید، این آید او را استوار
41. ۴۱تا بدانستند نخجیران که از سرشان همیکنگره کاخ تو گردد همچو شاهان تاجدار
42. ۴۲چون گه صید تو باشد سر سوی غزنین نهندتا مگر سرشان بری بر کنگره کاخت بکار
43. ۴۳گرچه جان خوش باشد و شیرین، ز تن برند جانپیش تیر آیند شادان گشته و گستاخ وار
44. ۴۴هر که را در سر نباشد در خور کاخ تو شاخروز صید از شرم چون شاخی بود خشک و نزار
45. ۴۵ای بهر بابی دو دست تو سخی تر ز آسمانای نهان تو بهر کاری نکوتر ز آشکار
46. ۴۶آفتابی تو ولیکن طبع تو دور از طمعآفتاب از طامعی برگیرد از دریا بخار
47. ۴۷تا وحوش اندر بیابان زیر فرمان تو اندروز صید آرند پیش کاخ تو سرها نثار
48. ۴۸طاعت تو چون نمازست و هر آنکس کز نمازسر بیکسو تافت، او ار کرد باید سنگسار
49. ۴۹تا بجنگ و آشتی شیرین بود گفتار دوستتا به اندوه و بشادی خوش بود دیدار یار
50. ۵۰تا تن شیران شود در عشق بت رویان اسیرتادل شاهان بود بر ناز خوبان بردبار
51. ۵۱بر جهان فرمان تو ران و بر زمین خسرو تو باشاز مهان طاعت تو خواه و از شهان گیتی تو دار
52. ۵۲کشور دشمن تو گیر و خانه دشمن تو سوزمرگ دشمن تو شو و هم نعمت دشمن تو خوار
53. ۵۳برهوای دل تو باش از شهریاران کامرانبر مراد دل تو باش از تاجداران کامگار
54. ۵۴بر خور از بخت جوان و برخور از ملک جهانبر خور از عمر دراز و برخور از روی نگار
55. ۵۵باده خور بر روی آن کز بهر او خواهی جهانمی ستان از دست آن کز عشق او داری خمار
56. ۵۶دست او در دست گیر و روی او بر روی نهبوسه اندر بوسه بند و عیش با او خوش گذار
57. ۵۷گنگ باد آن کس که اندر طعن تو گوید سخنکور باد آن کس که اندر عرض تو جوید عوار