1. ۱ای ز کار آمده و روی نهاده به شکارتیغ و تیر تو همی سیر نگردند ز کار
2. ۲گاه تیغ تو بر آرد ز سر دشمن گردگاه تیر تو بر آرد ز بر شیر دمار
3. ۳هیبت تیغ تو و تیر تو دارد شب و روزملک بر خصم تبه بیشه بر شیر حصار
4. ۴وای آن خصم که در رزم بدو گویی گیروای آن شیر که در صید بدو گویی دار
5. ۵روز صید تو به چشم تو چه روباه و چه شیرروز رزم تو بر تو چه پیاده چه سوار
6. ۶من درین صیدگه آن دیدم از تو ملکاکه صفت کردن آن گشت به من بر دشوار
7. ۷هر چه در صحرا درنده و دام و دد بودهمه را گرد به هم کردی در یک دیوار
8. ۸گرد ایشان پره ای بستی تا تند عقابزان برون رفت ندانست هم از هیچ کنار
9. ۹وز سر بالا چون ژاله روان کردی تیرهر که را گفتی بر دیده برم تیر به کار
10. ۱۰در دویدند به سوی تو قطار از سر کوهباز گستردی در دامن کهشان به قطار
11. ۱۱چون درختان کشن بودند از دور و به تیربفتادند بدان سان که فتد میوه ز دار
12. ۱۲بامدادان همه کهسار پر از وحشی بودشامگاه از همه پرداخته بودی کهسار
13. ۱۳در زمانی همه دشت ز خون دد و داملعل کردی چو گلستانی هنگام بهار
14. ۱۴نه کران است مر آن را که تو کردی به قیاسنه کنار است مر آن را که تو کردی به شمار
15. ۱۵ظن برم من که چنین بود همانا دشمنکشته و پیش تو افکنده سرو جانی خوار
16. ۱۶خواهمی من که بجایستی بهرام امروزتا بدیدی و بیاموختی از شاه شکار
17. ۱۷شاد باش ای ملک بار خدایان که گرفتدولت و همت و شادی و شهی بر تو قرار
18. ۱۸تو به کردار چنین قادر و ما در همه وقتپیش کردار تو درمانده به عجز از گفتار
19. ۱۹نام تو نام همه شاهان بسترد و ببردشاهنامه پس از این هیچ ندارد مقدار
20. ۲۰مر ترا بار خدایا به لقب نیست نیازنام تو برتر و بهتر ز لقب سیصد بار
21. ۲۱هر کجا گویی محمود، بدانند که کیستاز فراوانی کردار و بلندی آثار
22. ۲۲به ز محمود یقینم که لقب نتوان کردوین سخن نزد همه خلق عیان است و جهار
23. ۲۳نام تو در خور تو، خوی تو اندر خور ناماینت نامی و خوی ساخته معنی دار
24. ۲۴هر جهانداری کو را به لقب باشد فخرهیچ شک نیست کز آن فخر ترا باشد عار
25. ۲۵مرد باید که مسلمان بود و پاک بودچه به کار آید چندین سخنان بیکار
26. ۲۶ای به هر جای ترا سروری و پیشرویوی به هر کار ترا دسترس و دست گذار
27. ۲۷شهریاران را فخری چه به بزم و چه به رزمپادشاهان را نازی چه به تاج و چه به بار
28. ۲۸فرخت باد برون آمدن از خانه به صیدشاد بادی به دل از صید و ز تن برخوردار
29. ۲۹شادمانه به تو آن کس که ترا دارد دوستشادمانه به تو آن کس که ترا باشد یار
30. ۳۰سال و ماهش به رخ از شادی رویت گل سرخروز و شب بر رخش از رامش عشقت گلنار
31. ۳۱عهد بسته دل او با تو به مهر و به وفاشرط کرده تن او با تو به بوس و به کنار
32. ۳۲گاه در موکب شاهانهٔ تو جوشن‌پوشگاه در مجلس فرخندهٔ تو باده‌گسار
33. ۳۳هر که از شادی تو شاد نباشد به جهانیک زمان دور مباد از غم و از نالهٔ زار
34. ۳۴مجلس افروز به تو باغ تو امروز شهامجلس نو کن و نو گیر و می نوش گوار
35. ۳۵تا بزرگان سپاه تو به هر باغ کنندپیش تو از قبل تهنیت باغ نثار