1. ۱شبی گذاشته ام دوش خوش به روی نگارخوشا شبا که مرا دوش بود با رخ یار
2. ۲شبی که اول آن شب شراب بود و سرودمیانه مستی و آخر امید بوس و کنار
3. ۳نه شرم آنکه ز اول بکف نیاید دوستنه بیم آنکه بآخر تباه گردد کار
4. ۴میی بدست من اندر، چو مشکبوی گلاببتی بپیش من اندر ، چو تازه روی بهار
5. ۵بتی که خانه بدو چون بهار بود و نبودشگفت، ازیراکز بت کنند خانه بهار
6. ۶بجعدش اندر سیصد هزار پیچ و گرهبجای هر گره او شکنج وحلقه هزار
7. ۷بتی که چشم من از بس نگار چهره اونگار خانه شد، ار چه پدید نیست نگار
8. ۸ز حلقه های سیه زلفش ار بخواستمینماز بام زره کرده بودمی بسیار
9. ۹برابر دو رخ او بداشتم می سرخز شرم دو رخ او زرد گشت چون دینار
10. ۱۰چو شب دو بهره گذشت، از دو گونه مست شدمیکی ز باده و دیگر ز عشق باده گسار
11. ۱۱نشان مستی در من پدید بود و بتمهمی نمود به چشم سیه نشان خمار
12. ۱۲چو مست گشتم و لختی دو چشم من بغنودز خواب کرد مرا ماهروی من بیدار
13. ۱۳بنرم نرم همی گفت روز روشن شداگر بخسبی ترسم که بگذرد گه بار
14. ۱۴بشاد کامی شب را گذاشتی بر خیزبخدمت ملک شرق روز را بگذار
15. ۱۵مرا بخدمت خسرو همی فرستد دوستکه گویدم که چنین بت مخواه و دوست مدار؟
16. ۱۶بروی ماند گفتار خوب آن مهرویفریش روی بدان خوبی و بدان گفتار
17. ۱۷بر من آن بت بازار نیکوان بشکستکجا چنان بت باشد؟ که را بود بازار؟
18. ۱۸گر او عزیزتر از دیده نیست در دل مننعوذبالله نزدیک میر بادم خوار
19. ۱۹امیر عادل باذل، محمد محمودکه حمد و محمدت آنجاست کو بود هموار
20. ۲۰بلند نام همام از بلند نام گهربزرگوار امیر از بزرگوار تبار
21. ۲۱سخاوت و کرمش را پدید نیست قیاسفضایل وهنرش را پدید نیست شمار
22. ۲۲ز نامور پدر آموخته ست فضل و هنرچنانکه از گهر آموخته ست شیر شکار
23. ۲۳کند بنوک سنان بند ملک دشمن سستکند بنوک قلم سد مملکت ستوار
24. ۲۴نظام مملکت آید ز جنبش قلمشچنانکه دایره خیزد ز گردش پرگار
25. ۲۵گر از کفایت گویی؟ چنوکه هست؟ بگو؟ور از سخاوت گویی؟ چنو کجاست ؟ بیار؟
26. ۲۶میان بخل و میان کف گشاده اوچو کوه روی کشیده ست جود او دیوار
27. ۲۷شتاب شاهان باشد به گرد کردن زرشتاب میر به خشنود کردن زوار
28. ۲۸شهان خزانه نهند، او خزانه پردازدنه زانکه دستگهش لاغرست و دخل نزار
29. ۲۹ولیک آنچه در آرد ببخشد و بدهدسخاوت این سان دارد ،کفایت این مقدار
30. ۳۰اگر همی رسدی دست او بهمت اوکمینه بخشش او بدره بودی و قنطار
31. ۳۱بکام و همت و نهمت رسیده گیرش دستبدولت پدر و عون ایزد دادار
32. ۳۲بنام ایزد شاهنشهیست روز افزونامید خلق همیدون بدو گرفته قرار
33. ۳۳بچشم هر کس او را بزرگی و حشمتبجای هر کس او را ایادی و کردار
34. ۳۴چو روزکار بودکار چون نگار کندبروزگار توان کرد کارها چو نگار
35. ۳۵سیاه سنگی اندر میان سنگ کهیبروزگار شود گوهری چو دانه نار
36. ۳۶خدایگان جهان را ببر کشیدن اوعنایتیست که او را پدیدنیست کنار
37. ۳۷فزوده شاه جهاندار در ولایت اودو سه ولایت و هر یک توابعش بسیار
38. ۳۸ترا نمایم سال دگر دگر شده حالچنانکه گویی: احسنت! راست گفتی پار
39. ۳۹امیرشاد و بدو بندگان او همه شادمخالفان همه با گُرم و انده و تیمار
40. ۴۰من ایستاده و شعری همی سرایم خوبچنانکه کرد نباید بآخر استغفار
41. ۴۱وگر ز راست ستغفار خواهد ایزد مامن آن کنم که در او راست گفته ام اشعار
42. ۴۲دروغ گفتم لیکن نه ناتوانی بودکه در نمایش فضلش نداشتم دیدار
43. ۴۳چنانکه هست ندانستمش تمام ستودجز این نبود مرا در دروغ دستگزار
44. ۴۴دروغ گوید هر کس که گوید اندر فضلچو شاه شرق و چنو خلق باشد از دیار
45. ۴۵بروز معرکه زین پر دلی و پر جگریستکه یک سواره شود پیش لشکری جرار
46. ۴۶بتیر در بر شیران ره پیاده کندچنانکه در دل پیلان بنیزه راه سوار
47. ۴۷همیشه تا دل آزاد مرد جای وفاستچنانکه هست صدف جای لؤلؤ شهوار
48. ۴۸امیر عالم عادل بکام خویش زیادز بخت شاد و ز ملک و ز عمر برخوردار
49. ۴۹گهی بتیغ ستاننده فراخ جهانگهی بتیر گشاینده بلند حصار
50. ۵۰نصیب او طرب و عیش زین مبارک عیدنصیب دشمن او: ویل و وای و ناله زار