1. ۱ای دل تو چه گویی که زمن یاد کند یارپرسد که چگونه ست کنون یار مرا کار
2. ۲گوید که مرا چاکرکی بود وفاجویگوید که مرا بندگکی بود وفادار
3. ۳اندوه خورد، کو غم من خورد همی دیاندیشه برد، کو بر من بود همی پار
4. ۴نی نی که من او را دلکی نازک دیدماز بهر مرا بر دل نازک ننهد بار
5. ۵او را نتوان گفت که اندوه مرا خورکان رامش دل نیست به اندوه سزاوار
6. ۶عاشق منم اندوه مرا باید خوردنای عشق همه دردی واندوهی و تیمار
7. ۷با این همه درد دل و اندوه چه بودیگر دور نبودی زمن آن لعبت فرخار
8. ۸تا چشم من از دیدن آن ماه جدا شدانده مرا هیچ کران نیست پدیدار
9. ۹چون زیر شدم زرد و نزار از غم هجرشاز من چه عجب داری گر ناله کنم زار
10. ۱۰حال دل خود گویم نی نی که نه نیکوستدر مدح امیر انده دل گفتن بسیار
11. ۱۱شهزاده محمد ملک عالم عادلبو احمد بن محمود آن علم خریدار
12. ۱۲آن بر همه شاهان بشرف سید وسرورآن بر همه میران بهنر مهتر و سالار
13. ۱۳برنا و به برنایی اندر هنر ویعاجز شده پیران جهاندیده بیدار
14. ۱۴پیری که بسالی سخنی خام نگویدباشد بر او خام و سبک سنگ و سبکسار
15. ۱۵در علم چنانست که او داند و ایزددر جود چنانست که من دانم و زوار
16. ۱۶زو پرس همه مشکل ودشوار جهان رازیرا که بر او نبود مشکل و دشوار
17. ۱۷صد نکته مثل در دو سخن با تو بگویدوین معجزه زو دیدم، صد بار، نه یکبار
18. ۱۸با این همه فضل و هنر و مملکت و عزهمچون ملکان نیست پر از کینه و جبار
19. ۱۹هر چند جهان سخت فراخست ولی هستپیش دل او تنگ تر از نقطه پرگار
20. ۲۰یارب چه دلست آنکه در او گم شد و ناچیزچیزیکه به شش روز نهاد ایزد دادار
21. ۲۱داند همه چیزی جز از آن چیز که راهشیکسو بود از ملت پیغمبر مختار
22. ۲۲حقا که ندارد بر او دنیا قیمتوالله که ندارد بر او گیتی مقدار
23. ۲۳منت ننهد برتو بکردار فراوانداند که زمنت بشود رونق کردار
24. ۲۴گر مملکت خویش بتو بخشد گویدتقصیر همی باشد معذور همی دار
25. ۲۵چو شاکری از نعمت او شکر گزارداز شرم دو رخسار کند همچو گل نار
26. ۲۶در تخته بنام ادبا دارد اثوابدر بدره بنام شعرا دارد دینار
27. ۲۷اندر خور آن همت و آن نعمت و آن دلطاقت جز از این باید یارب تو پدیدآر
28. ۲۸او نام نکو جسته برنج از دل نازکوالله که بود نام نکو جستن دشوار
29. ۲۹از بهر نکو نامی گفتار من و توبردل ننهد رنج مگر مردم هشیار
30. ۳۰آنکو طلبد نام نکو باید کردنبا دیو به روز اندر سیصد ره پیکار
31. ۳۱بر بیهده کس را نستایند و مر او رااز ریگ، ستاینده فزون بینم هموار
32. ۳۲اندر خوی او گر خللی بودی، بیشکپنهان بنماندی و بگفتندی ناچار
33. ۳۳چشم بد ازو دور کناد ایزد کوراچیزی نشناسم که نداد ایزد جز عار
34. ۳۴نظاره گر آن چیز بگوید که ببینداز میر همه فضل و هنر گوید نظار
35. ۳۵ای شمسه ملک پدر و زینت عالمای نعمت اهل ادب و دولت احرار
36. ۳۶آیین همه چیز تو داری و تودانیآیین مه مهر نگهدار و بمگذار
37. ۳۷آن کن که بدینوقت همیکردی هر سالخز پوش وبکاشانه شو از صفه و فروار
38. ۳۸فرمای که پیش تو بسازند حصاریاز آهن و پولاد مر او را درو دیوار
39. ۳۹آتش بدو اندر فکن و عود فرو ریزتا عود بگویم که چه گفته ست ببازار
40. ۴۰از خانه ببازار همی گشتم یک روزناگاه فتادم به یکی کلبه عطار
41. ۴۱عطار بکلبه در، با عود همی گفتکاصل تو چه چیزست و چه چیزی زبن و بار
42. ۴۲گفتم بگو ای عود که یک ذره ز عنبربه باشد و خوشتر بود از عود بخروار
43. ۴۳عنبر نه هماناکه چنین یارد گفتنگفتی و خطا گفتی عذر آر و ستغفار
44. ۴۴ای عرض تو بر چشم تو چون دیده گرامیای مال تو بر چشم تو چون دشمن تو خار
45. ۴۵از عود گنهکارتر امروز بر منآنست که شک دارد در هستی جبار
46. ۴۶ز آتش بکن ای شاه مکافات گناهشآتش بود ای شاه مکافات گنهکار
47. ۴۷تا وقت خزان زرد بود باغ چو زر نیختا وقت صبا سبز بود باغ چو زنگار
48. ۴۸تا کوه چو مصمت بود اندر مه آذرتادشت چو وشی بوداندر مه آذار
49. ۴۹دلشاد زی وکامروا باش و طرب کنبا طرفه نگاری چو گل تازه بگلزار
50. ۵۰هر روز یکی دولت و هر روز یکی عزهر روز یکی نزهت و هر روز یکی یار
51. ۵۱صد مهر مه دیگر بفزای بشادیدر دولت سلطان جهانگیر جهاندار