1. ۱مرا چه وقت خزان و چه روزگار بهارچه دور باید بودن همی ز روی نگار
2. ۲بهار من رخ او بودو دور ماندم ازوبرابر آمد بر من کنون خزان و بهار
3. ۳اگر خزان نه رسول فراق بود چراهزار عاشق چون من جدا فکند از یار
4. ۴ببرگ سبز چنان شادمانه بوددرختکه من بروی نگارین آن بت فرخار
5. ۵خزان در آمد و آن برگها بکند و بریختدرخت ازین غم چون من نژند گشت و نزار
6. ۶خدای داند کاندر درختها نگرمز درد خون خورم و چون زنان بگریم زار
7. ۷کسیکه او غم هجران کشیده نیست چو منز بهر برگ درختان چرا خورد تیمار
8. ۸مرا رفیقی امروز گفت: خانه بسازکه باغ تیره شدو زردروی و بی دیدار
9. ۹جواب دادم و گفتم درخت همچو منستمرا ز همچومنی ای رفیق باز مدار
10. ۱۰من و درخت کنون هر دوان بیک صفتیممنم ز یار جدا مانده و درخت از بار
11. ۱۱نگار یار من و دوست غمگسار شودبفر خدمت درگاه میر شیر شکار
12. ۱۲امیر عالم عادل محمد محمودقوام دولت و دین محمد مختار
13. ۱۳ستوده پدر خویش وشمع گوهر خویشبلند نام و سر افراز در میان تبار
14. ۱۴همه جهان پدرش را ستوده اند و پدرچو من ستایش او را همی کند تکرار
15. ۱۵هر آن پسر که پدر زان پسر بود خشنودنه روز او بد باشد نه عیش اودشوار
16. ۱۶پسر که دانا باشد بر از پدر بخوردبخاصه از پدر پیش بین دولت یار
17. ۱۷امیر عادل، داناترین خداوندستبزرگوارترین مهتر و مهین سالار
18. ۱۸نه برگزاف سپه را بدو سپرد پدرنه خیره گفت که لشکر نگه کن و بشمار
19. ۱۹کسی که ره برداندر حدیث های بزرگدر این حدیث مر او را سخن بود بسیار
20. ۲۰خدایگان جهان را درین سخن غرضستتو این سخن را زنهار تا نداری خوار
21. ۲۱من این غرض بتوانم شناخت نیک ،ولیدراز کردن قصه بهر سخن بچه کار
22. ۲۲هر آن حدیث که من گفته ام بچندین شعرپدید خواهد شد مرخلق را همی هموار
23. ۲۳بسی نمانده که شاه جهان ببار آیدمصاف و موکب او را بصد هزار سوار
24. ۲۴نگر شگفت نیاید ترا ازین سخنانبر این هزار دلیلست بل هزار هزار
25. ۲۵ملک نهاد و ملک همت و ملک طلعتچنو کجاست یکی از همه ملوک بیار
26. ۲۶اگر کسی به هنر یا به فضل یا به نسبخدایگانی یابد امیر دارد کار
27. ۲۷نکو دلست و نکو سیرت و نکو مذهبنکو نهاد و نکو طلعت و نکو کردار
28. ۲۸دل و زبان و کف او موافقندبهمگه وفا و گه بخشش و گه گفتار
29. ۲۹کنار باشد باران نوبهاری رافضایل وهنرش را پدید نیست کنار
30. ۳۰بسا کسا که رسید از عطا و نعمت اوچنانکه من بتوانایی و بدستگزار
31. ۳۱چنان شدم ز عطاهای او که خانه منتهی نباشد روزی ز سایل و زوار
32. ۳۲چه چیز دانم کرد و چه شکر دانم گفتزمین چگونه کند شکر ابر باران بار
33. ۳۳ازان عطا که بمن داد اگربمانده بدیبه سیم ساده بر آوردمی در و دیوار
34. ۳۴بوقت بازی، اندر سرای، کودک منبسان خشت همی باز گسترد دینار
35. ۳۵بشکر او نتوانم رسید پس چکنمز من دعا و مکافات زایزد دادار
36. ۳۶همیشه تا نشود خاک عنبر اشهبهمیشه تا نشود سنگ، لؤلؤ شهوار
37. ۳۷همیشه تا ندمد در میان سوری موردهمیشه تا ندمد بر کنا رنرگس خار
38. ۳۸عزیز باد و بر او اینجهان گرفته سکونامیر با دو بدو مملکت گرفته قرار
39. ۳۹کجا موافق او را نشست باشد تختکجا مخالف او را قرار باشد دار
40. ۴۰فلک مساعدو بازو قوی و تیغش تیزخدای ناصر و تن بی گزند و بی آزار