1. ۱مرا بپرسید از رنج راه و شغل سفربت من آن صنم ماهروی سیمین بر
2. ۲نخست گفت که جانا ترا چه شد که چنینشکسته گونه ای و کار بر تو گشته غیر
3. ۳چو سرو سیمین بودی چو نال زرد شدیمگر ز رنج بنالیده ای براه اندر
4. ۴مگر دل تو بجای دگر فریفته شدمگر ز عشق کسی پر خمار داری سر
5. ۵مگر ترا ز کس نکبتی رسید برویمگر مخاطره ای کرده ای بجای خطر
6. ۶مگر ز خوابگه شیر برگرفتی صیدمگر ز بازوی سیمرغ باز کردی پر
7. ۷مگر ز مار سیه داشتی بشب بالینمگر ز کژدم جراره داشتی بستر
8. ۸مگر هوای دلی از تو بستدند بقهرمگر شرنگ غذا کرده ای بجای شکر
9. ۹جواب دادم کای ماه روی غالیه موینه من زرنج کشیدن چنین شدم لاغر
10. ۱۰مرا جدایی درگاه میر ابو یعقوبچنین نزار و سر افکنده کرد و خسته جگر
11. ۱۱سه ماه بودم دور از در سرای امیرمرا درین سه مه اندر نه خواب بود و نه خور
12. ۱۲کنون که باز رسیدم بدین مظفر شاهکنون که چشم فکندم بدین مبارک در
13. ۱۳قوی شدم به امید و غنی شدم به نشاطدلم گرفت قرار و غمم رسید بسر
14. ۱۴بوقتی آمدم اینجا که در گهر بفزودیکی فریشته زین خسرو فریشته فر
15. ۱۵یکی فریشته آمدبه خوشترین هنگامیکی فریشته آمد به بهترین اختر
16. ۱۶به طالعی که امارت همی فزود شرفبه ساعتی که سعادت همی نمود اثر
17. ۱۷اگر همی به پسر تهنیت شود واجببدین پسر که ملک یافته ست واجب تر
18. ۱۸که این خجسته پسر، وین بزرگوار خلفزهر دوسوی بزرگ آمد و شریف گهر
19. ۱۹سپه کشان پسرانرا ز بهر خدمت اوهمی دهند هم از کودکی کلاه و کمر
20. ۲۰بنیکویی پدرش را امیدهاست درووفا کناد خدای اندر و امید پدر
21. ۲۱امیر یوسف را اندر اینجهان شجریستکه جز بشارت و جز تهنیت ندارد بر
22. ۲۲گمان برم که من اندر زمین همان شجرمشجر که دید نیایش بر و ستایش گر ؟
23. ۲۳شجر نباشم ،لیکن گمان برم که خدایز بهر تهنیت میرم آفرید مگر؟
24. ۲۴که تا بخدمت او اندرم همی نرسمز شغل تهنیت او بشغلهای دگر
25. ۲۵گهش بپیل کنم تهنیت گهش بغلامگهی بحاجب شایسته و گهی بپسر
26. ۲۶همیشه حال چنین باد و روزگار چنینامیر شاد و بدو شاد کهتر و مهتر
27. ۲۷بشاد کامی در کاخ نو نشسته بعیشز کاخ بر شده تا زهره ناله مزمر
28. ۲۸چگونه کاخی، کاخی چو گنبد هرمانز پای تا سر، چون مصحفی نبشته بزر
29. ۲۹چهار صفه و از هر یکی گشاده دریچنانکه چشم کند از چهار گوشه نظر
30. ۳۰دری ازو سوی باغ و دری ازو سوی راغدری از و سوی بحر و دری از و سوی بر
31. ۳۱سپید کرده بکافور سوده و بگلاببکار برده در و یشم ترکی ومرمر
32. ۳۲بجای شنگرف اندر نگار هاش عقیقبجای ساروج اندر مسامهاش درر
33. ۳۳بسقفش اندر عود سپید و چندن سرخبخاکش اندر مشک سیاه و عنبرتر
34. ۳۴چو بخت میر بلند و چو عزم میر قویچوخوی میر بدیع و چو لفظ او در خور
35. ۳۵ز برج او بتوان برد ز آسمان پروینز بام او بتوان دید سد اسکندر
36. ۳۶اگر چه سیر قمر بر صحیفه فلکستبرابر سر دیوار اوست سیر قمر
37. ۳۷ز بس بلندی بالای او، نداند کردشمار کنگره برج او ستاره شمر
38. ۳۸فرود کاخ یکی بوستان چو باغ بهشتهزار گونه درو شکل و تندس دلبر
39. ۳۹ز لاله های مخالف میانش چون فرخارز سروهای مرادف کرانش چون کشمر
40. ۴۰هزار دستان بر شاخ سرو او بخروشچو عاشقان فراق آزموده وقت سحر
41. ۴۱چو زلف خوبان در جویهاش مرزنگوشچو خط خوبان بر مرزهاش سیسنبر
42. ۴۲سپهر برده ازین کاخ و بوستان خجلتخدایگانا! زین کاخ و بوستان بر خور
43. ۴۳خجسته ای ز همه خسروان بفضل و هنربقدر و منزلت از هفت آسمان بگذر
44. ۴۴بروز بزم حدیثی ز تو و صد بدرهبه روز رزم غلامی ز تو و صد لشکر
45. ۴۵ستوده ای بکمال و ستوده ای بجمالستوده ای به نوال و ستوده ای به سیر
46. ۴۶مقدمی به علوم و مقدمی به ادبمقدمی به سخا و مقدمی به هنر
47. ۴۷بسا کسا که نه چون منظرست مخبر اوتراست منظر زیبا موافق مخبر
48. ۴۸ز مردی آنچه تو کردی همی به اندک سالبسال های فراوان نکرد رستم زر
49. ۴۹گر اوبصیدگه اندر غزال گور فکندتو شیر شرزه فکندی وکرگ شیر شکر
50. ۵۰وگر که رستم پیلی بکشت در خردیهزار پیل دمان کشته ای تو در بربر
51. ۵۱نکو دلی و نکو مذهب ونکو سیرتنکو خویی و نکو مخبر و نکو منظر
52. ۵۲همیشه از پی کین خواستن ز دشمن دینقبای تو زره است و کلاه تو مغفر
53. ۵۳همه کسی ز قضا و قدر بترسد وبازز ناوک تو بترسد همی قضا و قدر
54. ۵۴چه ابربا کف دینار بار تو و چه گردچه بحر بادل پهناور تو و چه شمر
55. ۵۵کسیکه بسته بود نام چاکریت بدوزمانه بنده او باشد و فلک چاکر
56. ۵۶بروز معرکه از تو حذر نداند کردکسی که او ز قضای خدای کرد حذر
57. ۵۷همیشه تا نبود نزد مردم بخردگمان بجای یقین وعیان بجای خبر
58. ۵۸امیر باش و خداوند و پادشاه جهانزمانه پیش تو از هر بدی همیشه سپر
59. ۵۹نهاده ملکان را بکام خود برگیرخنیده ملکان را به ایمنی بر خور