1. ۱پشت من بشکست همچون پر شکن زلفین یاراشک من بیجاده گون و چشم من بیجاده بار
2. ۲هر زمان چشمم فشاند بر گل زرد ارغوانهر زمان زلفش کندبر نسترن عنبر نثار
3. ۳همچو برسیم زدوده جعد او بر روی اوحلقه ها دارد ز عنبر بر سمن سیصد هزار
4. ۴عذر من بپذیرد اندر عشق آن بت هر که دیدزیر آن خمیده زلف پر شکن سیمین عذار
5. ۵اشک خونین من و نوشین لبش در چشم خلقنرخ و قدر گوهر کانی همی کرده ست خوار
6. ۶عارض جیش و عمید لشکر میر آنکه اوکرده گیتی را ز روی خویش چون خرم بهار
7. ۷آنکه چون جام می روشن بکف گیرد شودبینوا زو بانوا و ممتحن زو شاد خوار
8. ۸نیست دولت را چو او اندر جهان یک مستحقنیست خسرو را چو او اندر زمین یک دوستدار
9. ۹صد نکت بر چیده اندر یک سخن زو نکته جوییک خطا نادیده اندر صد سخن زو شهریار
10. ۱۰دست او ابریست اندر بزمگه وقت عطااسب او بادیست اندر صد سخن گاه شکار
11. ۱۱جود پیش از روزگار خواجه پنهان بود و بودبود هر کس چون بر مؤمن وثن مذموم و خوار
12. ۱۲آشکارا کرد دست راد خواجه جود راهمچو خشت شاه ایران گردن گردان شکار
13. ۱۳از عطا و خلعت بسیار او با زایرانباز یابی تازه در هر انجمن صد یادگار
14. ۱۴گر چو خلق و خوی او بودی بهار اندر عدنعنبرین رستی نبات اندر عدن وقت بهار
15. ۱۵هر که اندر طعنه او یک سخن گوید شودهر زمان اورا زبان اندر دهن سوزنده نار
16. ۱۶باژ گونه دشمنانش را ز بیم کلک اوموی گردد باژگونه بر بدن دندان مار
17. ۱۷از سموم خشم او نرهد بجان بدخواه اوگر بپرد مرغ وار و بر پرن گیرد قرار
18. ۱۸تا بنالد زندواف دلشده وقت ربیعهر شب اندر باغ و در بستان بگلبن زار زار
19. ۱۹ابر نوروزی بگرید وز سرشک چشم اوگل ز گلبن باز خندد در چمن معشوق وار
20. ۲۰جاودانه شاد باد و تخت او چرخ بلنددشمنش را جاودانه تخت گردد چوب دار