1. ۱عنوانکش این صحیفه درددر طی صحیفه این رقم کرد
2. ۲کز قیس رمیده دل چو لیلیدریافت به سوی خویش میلی
3. ۳می خواست که غور آن بداندتا بهره به قدر آن رساند
4. ۴روزی که پریرخان آن حیبودند ز نر و ماده با وی
5. ۵با هر پسری که خنده کردیبی بیع و شراش بنده کردی
6. ۶با هر دختر که لب گشادیپیشش به کنیزی ایستادی
7. ۷بودند درین هنر که ناگاهقیس هنری درآمد از راه
8. ۸رویی ز غبار راه پرگردجانی ز فراق یار پر درد
9. ۹بوسید زمین و مرحبا گفتبر لیلی و خیل او دعا گفت
10. ۱۰لیلی سوی او نظر نینداختزان جمع به حال او نپرداخت
11. ۱۱از عشوه کشیده زلف بر رووز ناز فکند چین در ابرو
12. ۱۲با هر که نه قیس خنده آمیزبا هر که نه قیس در شکر ریز
13. ۱۳با هر که نه قیس در تبسمبا هر که نه قیس در تکلم
14. ۱۴رو در همه بود و پشت با اوخوش با همه و درشت با او
15. ۱۵قیس ار به رخش نظاره کردیاز پیش نظر کناره کردی
16. ۱۶ور آن به سخن زبان گشادیاین گوش به دیگری نهادی
17. ۱۷چون قیس ز لیلی این هنر دیدحال خود ازین هنر دگر دید
18. ۱۸شاخ املش گلی دگر کردشد لاله سرخ او گلی زرد
19. ۱۹از هر مژه لعل تر فرو ریختبر صفحه زر گهر فرو ریخت
20. ۲۰پرده ز رخ نیاز برداشتوین پرده جانگداز برداشت
21. ۲۱کان رونق کار و بار من کووان حرمت و اعتبار من کو
22. ۲۲خوش آنکه چو لیلی ام بدیدیاز صحبت دیگران رمیدی
23. ۲۳با من بودی به من نشستیبا من ز سخن دهن نبستی
24. ۲۴زو خواستمی به روزگارانعذر گنه گناهکاران
25. ۲۵کو با همه بی گناهی منیک تن پی عذرخواهی من
26. ۲۶گر می نشود شفیع من کساین اشک چو خون شفیع من بس
27. ۲۷لیلی چو غزلسراییش دیدوین نغمه جانگداز بشنید
28. ۲۸آور ز جمله رو به سویشبگشاد زبان به گفت و گویش
29. ۲۹شد در رخ او ز لطف خندانگفت ای شه خیل دردمندان
30. ۳۰ما هر دو دو یار مهربانیموز زخمه عشق در فغانیم
31. ۳۱بیگانه تنیم و آشنا دلپر چنگ زبان و پر صفا دل
32. ۳۲چین در ابرو اگر فکندمتا ظن نبری که کین پسندم
33. ۳۳بر روی گره میان مردمباشد گره زبان مردم
34. ۳۴عشقت که بود ز نقد جان بهچون گنج ز دیده ها نهان به
35. ۳۵چون قیس شنید این بشارتشد هوشش ازین سخن به غارت
36. ۳۶بر خاک چو سایه بی خود افتاددر سایه آن سهی قد افتاد
37. ۳۷تا دیر که از زمین نجنبیدگفتند به خواب مرگ خسبید
38. ۳۸بر چهره زدند آبش از چشمآن آب نبرد خوابش از چشم
39. ۳۹خوبان عرب ز جا بجستندهنگامه خویش برشکستند
40. ۴۰رفتند همه فتان و خیزاناز تهمت قتل او گریزان
41. ۴۱ننشست ازان پریرخان کساو ماند همین و لیلی و بس
42. ۴۲او خفته و لیلی اش به بالینبر ماه همی فشاند پروین
43. ۴۳یعنی که به داغ شوق مرده ستوز محنت عشق جان سپرده ست
44. ۴۴تا آخر روز حالش این بودچون مرده فتاده بر زمین بود
45. ۴۵چون روز گذشت و چشم بگشادچشمش به جمال لیلی افتاد
46. ۴۶او نیز ز دیده خون فشان کردوز هر مژه سیل خون روان کرد
47. ۴۷لیلی پرسید کای یگانهدر مجمع عاشقان فسانه
48. ۴۸ای بی خودی از کجا فتادتوین باده بی خودی که دادت
49. ۴۹گفتا ز کف تو خوردم این میوین باده تو دادیم پیاپی
50. ۵۰بر من ز نخست تافتی رویبستی ز سخن لب سخنگوی
51. ۵۱کف در کف دیگران نهادیرخ در رخ دیگران ستادی
52. ۵۲پیش آمدمت فکندیم پسخوارم کردی به چشم هر خس
53. ۵۳وآخر در لطف باز کردیصد عشوه و ناز ساز کردی
54. ۵۴چون پروردی به درد و صافمیک جرعه نداشتی معافم
55. ۵۵گفتی سخنان مستی انگیزکردی زان می به مستیم تیز
56. ۵۶گر بی خودیی کنم چه چارهمن آدمیم نه سنگ خاره
57. ۵۷لیلی چو شنید این حکایتگفتا به کرشمه عنایت
58. ۵۸با قیس که ای مراد جانمقوت ده جسم ناتوانم
59. ۵۹دردی که تو راست حاصل از منداغی تو راست بر دل از من
60. ۶۰درد دل من ازان فزون استوز دایره صفت برون است
61. ۶۱شد قیس ز ذوق این سخن شادشادان رخ خود به خانه بنهاد