1. ۱چون صبحدم از غزاله خورپوشید زمین غلاله زر
2. ۲افشاند فلک ز چشمه قیراز مهر غزاله قطره ها شیر
3. ۳مجنون که به خواب بیخودی بوداز خواب شبانه چشم بگشود
4. ۴گرم از سر خار و خاره برجستاز خاره مگر شراره برجست
5. ۵از کوه و قدم نهاد در دشتدر دشت چو گردباد می گشت
6. ۶می کرد به دام و دد نگاهیدر سینه همی کشید آهی
7. ۷می برد ز وحش و طیر رشکیوز دیده همی فشاند اشکی
8. ۸یعنی که بود ز فرقت یارهر چیز خلاص و من گرفتار
9. ۹هر زنده حریف جفت خویش استوآسوده ز خود و خفت خویش است
10. ۱۰جز من که ز جفت خویش طاقمسرگشته وادی فراقم
11. ۱۱نه خورد بود مرا و نی خوابگر کوه بود نیارد این تاب
12. ۱۲می زد به همین خیال گامیناگاه ز دور دید دامی
13. ۱۳در مطرح آهوان نهادهدر بند وی آهویی فتاده
14. ۱۴صیاد گرفته تیغ خونریزچون تیغ دویده بر سرش تیز
15. ۱۵آهو به شکنجه دویدنصیاد و شتاب سر بریدن
16. ۱۶مجنون چو بدید آه برداشتتا پیش کشنده راه برداشت
17. ۱۷دستش بگرفت و کرد فریادکز دست تو داد می کنم داد
18. ۱۸هیچ ار ز خدات بهره ای هستاز بهر خدا بدار ازو دست
19. ۱۹بردار به دست لطف و بگشایتیغش ز گلو و بند از پای
20. ۲۰پایش قلمیست خیزرانیشق کرده سرش پی روانی
21. ۲۱بر صفحه خاک کش گذار استاز چار قلم رقم نگار است
22. ۲۲هفت است قلم درین شکی نیستاز هفت چهار اندکی نیست
23. ۲۳آن را مشکن به سخت بستنعمدا نسزد قلم شکستن
24. ۲۴در طوق جفا چنان گلوییلایق نبود به هیچ رویی
25. ۲۵ظلم است به پیش عقل روشنآن طوق فکندنش به گردن
26. ۲۶زین مظلمه بازکش عنان راوز گردن خود برون کن آن را
27. ۲۷چشمی داری به سوی او بینسر تا به قدم به وی فرو بین
28. ۲۸چشمش که ز سرمه خداییآسوده بود ز سرمه سایی
29. ۲۹حیف است تهی ز نور ماندهوز بینش خویش دور مانده
30. ۳۰آن گردن ساده کشیدهک آسیب کمند کس ندیده
31. ۳۱دانی که به طوق زر دریغ استپولاد دلا چه جای تیغ است
32. ۳۲آن سینه که لوح سیم پاک استنی چون دل من سزای چاک است
33. ۳۳از کینه خلق پاک سینه ستبا سینه او تو را چه کینه ست
34. ۳۴در پهلوی او به لطف جا کندست ستمت ازو جدا کن
35. ۳۵خنجر چو قلم گرفته در مشتکم زن رقمش به تخته پشت
36. ۳۶آن را شده بند بند مپسندبگذار نسفته مهره ای چند
37. ۳۷بین گردن و پشت نازنینشدندان طمع کن از سرینش
38. ۳۸هر کس که به گرد ران برد دستدر پهلوی آتش گردنی هست
39. ۳۹نافش که چو نافه مشکبار استچون نافه دریدنش چه کار است
40. ۴۰گر در شکم طمع زنی چاکبه زانکه در آن شکم کنی خاک
41. ۴۱مجنون چو به قصد صید صیادزین گفت و شنید دام بنهاد
42. ۴۲صیاد اسیر قید او شدچون صید گرفته صید او شد
43. ۴۳چون موم دلش به نرمی افتادافکند ز دست تیغ پولاد
44. ۴۴لیکن ز غم عیالمندیشمی بود آهو هنوز بندیش
45. ۴۵مجنون که نه جامه داشت در برنی بار عمامه نیز بر سر
46. ۴۶در فکر عطای او فرو ماندطیاره به گله پدر راند
47. ۴۷زان گله گرفت گوسپندیاز آفت گرگ بی گزندی
48. ۴۸لنگر کنش از خرام دنبهسر تا به قدم تمام دنبه
49. ۴۹آورد و به صید پیشه بسپردپا در ره عذر خواهی افشرد
50. ۵۰کین صید که سوی اوت میلی ستدر گردن و چشم همچو لیلی ست
51. ۵۱قیمت نکنم که چند ارزدهر موی به گوسفندی ارزد
52. ۵۲آن ظن نبری که این بهاییستاز بهر خلاص او فداییست
53. ۵۳اکنون رسنش به دست من دهک آهوی چنین به دست من به
54. ۵۴تا سر نهمش به جای لیلیوانگه کنمش فدای لیلی
55. ۵۵مسکین چو رسن به دست او دادصد بوسه به چشم مست او داد
56. ۵۶پشمین رسنش ز سر به در کردوز ساعد خویش طوق زر کرد
57. ۵۷خاک قدمش به دیده می رفتمی شست رخش به اشک و می گفت
58. ۵۸ای گردن تو چو گردن دوستچشم تو چو چشم پر فن دوست
59. ۵۹گر ساق تو ای به ساق لاغراز سیم بود چو او توانگر
60. ۶۰گویم به زبان راستگوییصد بار که او تو و تو اویی
61. ۶۱تا یار من سلیم باشیآزرده تیغ بیم باشی
62. ۶۲رو گرد دیار یار می چرسنبل می چین و لاله می خور
63. ۶۳لاله چو خوری به گرد کویشمی گوی چو من دعای رویش
64. ۶۴کان روی چو لاله تازه باداوآزاده عار غازه بادا
65. ۶۵سنبل چو چری ز مرغزارشمی خور غم زلف مشکبارش
66. ۶۶کان سنبل تر کسی مبینادیک شاخ ازو کسی مچیناد
67. ۶۷آهو می رفت و او هم از پیمی رفت طفیل رفتن وی
68. ۶۸با هم ره همرهی سپردندتا پی به دیار یار بردند
69. ۶۹مجنون بنشست زیر خاریوان رفت به سوی مرغزاری
70. ۷۰آن ناله ز هجر یار می کردوین طوف به مرغزار می کرد
71. ۷۱چون مهر نشست و مه برآمدتاراج شب سیه برآمد
72. ۷۲یکدیگر را دگر ندیدندهر یک به زمینی آرمیدند