1. ۱جهاندیده پیری به سودای گشتقدم زد ز خانه به پهنای دشت
2. ۲برآورده گوری نو از دور دیدوز آنجا صدایی به گوشش رسید
3. ۳چو آهو سوی گور شد تیزگامکه تا بیند آنجا که شد صید دام
4. ۴کسی دید افتاده در خون و خاکز سینه کشان ناله دردناک
5. ۵ز خون جگر از مژه اشکریزبه دست تظلم به سر خاکبیز
6. ۶بدو گفت کای سخره مرگ و زیستتو را این همه ماتم از بهر کیست
7. ۷به خاک اندرت کیست مدفون شدهکه حالت بدینسان دگرگون شده
8. ۸جفاکاری روزگار درشتبه حرمان ز اصلت شکسته ست پشت
9. ۹و یا تندباد قضا و قدرفکنده ز شاخ تو نورس ثمر
10. ۱۰و یا دست چرخت زده خنجریجدا کرده از هم صدف گوهری
11. ۱۱و یا مانده ای از مهی مهرکیشبدومیلت از خویش و پیوند بیش
12. ۱۲بگفتا کز اینها همه نیست هیچز چیز دگر دارم این تاب و پیچ
13. ۱۳همی گریم از بهر چیزی دگرکز اینها به من هست نزدیکتر
14. ۱۴قوی پنجه خصمیم همسایه بودکه از حشمت و جاه پر مایه بود
15. ۱۵نبود از جفای ویم ای عجبنه آسایش روز و نی خواب شب
16. ۱۶شنیدم که دیروز بهر شکاردرین دشت می راند مرکب سوار
17. ۱۷چنان شست بگشاد بر آهوییکه نگشاد از آنسان قوی بازویی
18. ۱۸بدان گونه زد زخم صید زبونکه پیکانش از پهلو آمد برون
19. ۱۹چو از زخم او صید شد دردمندبه بالای او خویشتن را فکند
20. ۲۰چنانش به دل نوک پیکان خلیدکه چون آهویش رشته جان برید
21. ۲۱ز آزار پیکان در آن کارزارشکار افکن افتاد همچون شکار
22. ۲۲برآورده پیش تو این خاک اوستبه خاک اندرون جسم ناپاک اوست
23. ۲۳بدان آمدم تا بدو بگذرمبه چشم شماتت در او بنگرم
24. ۲۴چو کردم بدین نیت اینجا درنگدرآمد به چشمم یکی لوح سنگ
25. ۲۵نوشته بر آن نکته ای جانگدازکه ای کوته اندیش دامن دراز
26. ۲۶مکش دامن ناز بر خاک ماته خاک بین سینه چاک ما
27. ۲۷تو هم روزی از خانه تنها شویگرفتار این خانه چون ما شوی
28. ۲۸چنان بر دل این نکته ام کار کردکه آسیب آن جانم افگار کرد
29. ۲۹کنون می کنم گریه بر خویشتنز من نیست نزدیکتر کس به من
30. ۳۰بیا ساقی آن جام غفلت زدایبه دل روزن هوشمندی گشای
31. ۳۱بده تا ز حال خود آگه شویمبه آخر سفر روی در ره شویم
32. ۳۲بیا مطرب و ناله آغاز کنشترهای ما را حدی ساز کن
33. ۳۳که تا این شترهای کاهل خرامشوند اندرین مرحله تیزگام