1. ۱گفت ای زن تو زنی یا بوالحزنفقر فخر آمد مرا بر سر مزن
2. ۲مال و زر سر را بود همچون کلاهکل بود او کز کله سازد پناه
3. ۳آنک زلف جعد و رعنا باشدشچون کلاهش رفت خوشتر آیدش
4. ۴مرد حق باشد بمانند بصرپس برهنه به که پوشیده نظر
5. ۵وقت عرضه کردن آن برده‌فروشبر کند از بنده جامهٔ عیب‌پوش
6. ۶ور بود عیبی برهنه‌ش کی کندبل بجامه خدعه‌ای با وی کند
7. ۷گوید این شرمنده است از نیک و بداز برهنه کردن، او از تو رمد
8. ۸خواجه در عیبست غرقه تا به گوشخواجه را مالست و مالش عیب‌پوش
9. ۹کز طمع عیبش نبیند طامعیگشت دلها را طمعها جامعی
10. ۱۰ور گدا گوید سخن چون زر کانره نیابد کالهٔ او در دکان
11. ۱۱کار درویشی ورای فهم تستسوی درویشی بمنگر سست سست
12. ۱۲زانک درویشان ورای ملک و مالروزیی دارند ژرف از ذوالجلال
13. ۱۳حق تعالی عادلست و عادلانکی کنند استم‌گری بر بی‌دلان
14. ۱۴آن یکی را نعمت و کالا دهندوین دگر را بر سر آتش نهند
15. ۱۵آتشش سوزا که دارد این گمانبر خدا و خالق هر دو جهان
16. ۱۶فقر فخری از گزافست و مجاز؟نه هزاران عز پنهانست و ناز
17. ۱۷از غضب بر من لقبها راندییارگیر و مارگیرم خواندی
18. ۱۸گر بگیرم برکنم دندان مارتاش از سر کوفتن نبود ضرار
19. ۱۹زانک آن دندان عدو جان اوستمن عدو را می‌کنم زین علم دوست
20. ۲۰از طمع هرگز نخوانم من فسوناین طمع را کرده‌ام من سرنگون
21. ۲۱حاش لله طمع من از خلق نیستاز قناعت در دل من عالمیست
22. ۲۲بر سر امرودبن بینی چنانزان فرودآ تا نماند آن گمان
23. ۲۳چون که بر گردی تو سرگشته شویخانه را گردنده بینی و آن توی