1. ۱چون خلیفه دید و احوالش شنیدآن سبو را پر ز زر کرد و مزید
2. ۲آن عرب را کرد از فاقه خلاصداد بخشش‌ها و خلعت‌های خاص
3. ۳کاین سبو پر زر به دست او دهیدچونک واگردد سوی دجله‌ش برید
4. ۴از ره خشک آمده‌ست و از سفراز ره دجله‌ش بود نزدیک‌تر
5. ۵چون به کشتی در نشست و دجله دیدسجده می‌کرد از حیا و می‌خمید
6. ۶کای عجب لطف این شه وهاب راوان عجب‌تر کاو ستد آن آب را
7. ۷چون پذیرفت از من آن دریای جود‌؟آن‌چنان نقد دغل را زود زود‌؟
8. ۸کل عالم را سبو دان ای پسرکاو بود از علم و خوبی تا به‌سر
9. ۹قطره‌ای از دجلهٔ خوبی اوستکان نمی‌گنجد ز پُری زیر پوست
10. ۱۰گنج مخفی بُد ز پُری چاک کردخاک را تابان‌تر از افلاک کرد
11. ۱۱گنج مخفی بد ز پری جوش کردخاک را سلطان اطلس‌پوش کرد
12. ۱۲ور بدیدی شاخی از دجلهٔ خداآن سبو را او فنا کردی فنا
13. ۱۳آنک دیدندش همیشه بی خودندبی‌خودانه بر سبو سنگی زدند
14. ۱۴ای ز غیرت بر سبو سنگی زدهوان شکستت خود درستی آمده
15. ۱۵خم شکسته آب ازو ناریختهصد درستی زین شکست انگیخته
16. ۱۶جزو جزو خم به‌رقص‌ست و به‌حالعقل جزوی را نموده این محال
17. ۱۷نه سبو پیدا درین حالت نه آبخوش ببین والله اعلم بالصواب
18. ۱۸چون درِ معنی زنی بازت کنندپرّ فکرت زن که شهباز‌ت کنند
19. ۱۹پر فکرت شد گل‌آلود و گرانزانک گِل‌خواری‌، ترا گِل شد چو نان
20. ۲۰نان گلست و گوشت کمتر خور ازینتا نمانی همچو گل اندر زمین
21. ۲۱چون گرسنه می‌شوی سگ می‌شویتند و بد پیوند و بدرَگ می‌شوی
22. ۲۲چون شدی تو سیر‌، مرداری شدیبی‌خبر بی‌پا ، چو دیواری شدی
23. ۲۳پس دمی مردار و دیگر دم سگیچون کنی در راه شیران خوش‌تگی‌؟
24. ۲۴آلت اشکار خود جز سگ مدانکمترک انداز سگ را استخوان
25. ۲۵زانک سگ چون سیر شد سرکش شودکی سوی صید و شکار خوش دود
26. ۲۶آن عرب را بی‌نوایی می‌کشیدتا بدان درگاه و آن دولت رسید
27. ۲۷در حکایت گفته‌ایم احسان شاهدر حق آن بی‌نوای بی‌پناه
28. ۲۸هر‌چه گوید مرد عاشق بوی عشقاز دهانش می‌جهد در کوی عشق
29. ۲۹گر بگوید فقه‌، فقر آید همهبوی فقر آید از آن خوش دمدمه
30. ۳۰ور بگوید کفر‌، دارد بوی دینآید از گفت ِ شکش بوی یقین
31. ۳۱کف‌ِ کژ کز بحر صدقی خاسته‌ستاصل صاف آن فرع را آراسته‌ست
32. ۳۲آن کفش را صافی و محقوق دانهمچو دشنام ِ لب معشوق دان
33. ۳۳گشته آن دشنام نامطلوب اوخوش ز بهر عارض محبوب او
34. ۳۴گر بگوید کژ‌، نماید راستیای کژی که راست را آراستی
35. ۳۵از شکر گر شکل نانی می‌پزیطعم قند آید نه نان‌، چون می‌مزی
36. ۳۶ور بیابد مؤمنی زرین وثنکی هِلَد آن را برای هر شمن‌؟
37. ۳۷بلک گیرد اندر آتش افکندصورت عاریتش را بشکند
38. ۳۸تا نماند بر ذهب شکل وثنزانک صورت مانع است و راه‌زن
39. ۳۹ذات زرش دادِ ربانیت استنقش بت بر نقد زر عاریت است
40. ۴۰بهر کیکی تو گلیمی را مسوزوز صداع هر مگس مگذار روز
41. ۴۱بت‌پرستی چون بمانی در صوَرصورتش بگذار و در معنی نگر
42. ۴۲مرد حجی‌، همره ِ حاجی طلبخواه هندو خواه ترک و یا عرب
43. ۴۳منگر اندر نقش و اندر رنگ اوبنگر اندر عزم و در آهنگ او
44. ۴۴گر سیاه‌ست او هم‌آهنگ توستتو سپید‌ش خوان که همرنگ توست
45. ۴۵این حکایت گفته شد زیر و زبرهمچو فکر عاشقان بی پا و سر
46. ۴۶سر ندارد چون ز ازل بوده‌ست پیشپا ندارد با ابد بوده‌ست خویش
47. ۴۷بلک چون آبست هر قطره از آنهم سرست و پا و هم بی هر دوان
48. ۴۸حاش لله این حکایت نیست هیننقد حال ما و تست این‌، خوش ببین
49. ۴۹زانک صوفی با کرّ و با فر بودهرچ آن ماضی‌ست لا یذکر بود
50. ۵۰هم عرب ما‌، هم سبو ما‌، هم مَلِکجمله ما یؤفک عنه من افک
51. ۵۱عقل را شو دان و زن این نفْس و طَمْعاین دو ظلمانی و منکِر‌، عقل شمع
52. ۵۲بشنو اکنون اصل انکار از چه خاستزانک کل را گونه‌گونه جزوهاست
53. ۵۳جزو کل نی جزوها نسبت به کلنی چو بوی گل که باشد جزو گل
54. ۵۴لطف سبزه جزو لطف گل بودبانگ قمری جزو آن بلبل بود
55. ۵۵گر شوم مشغول اشکال و جوابتشنگان را کی توانم داد آب
56. ۵۶گر تو اشکالی بکلی و حرجصبر کن الصبر مفتاح الفرج
57. ۵۷احتما کن احتما ز اندیشه‌هافکر شیر و گور و دل‌ها بیشه‌ها
58. ۵۸احتماها بر دواها سرور‌ستزانک خاریدنْ فزونی‌ِ گَر‌ست
59. ۵۹احتما اصل دوا آمد یقیناحتما کن‌، قوّت جانت ببین
60. ۶۰قابل این گفته‌ها شو گوش‌وارتا که از زر سازمت من گوش‌وار
61. ۶۱حلقه در گوش مه زرگر شویتا به ماه و تا ثریا بر شوی
62. ۶۲اولا بشنو که خلق مختلفمختلف جانند تا یا از الف
63. ۶۳در حروف مختلف شور و شکی‌ستگرچه از یک‌رو ز سر تا پا یکی‌ست
64. ۶۴از یکی رو ضد و یک رو متحداز یکی رو هزل و از یک روی جد
65. ۶۵پس قیامت روز عرض اکبر‌ستعرض او خواهد که با زیب و فر‌ست
66. ۶۶هر که چون هندوی‌ِ بد سودایی استروز عرضش نوبت رسوایی است
67. ۶۷چون ندارد روی همچون آفتاباو نخواهد جز شبی همچون نقاب
68. ۶۸برگ یک گل چون ندارد خارِ اوشد بهاران دشمن اسرار او
69. ۶۹وانک سر تا پا گُل‌ست و سوسن‌ستپس بهار او را دو چشم روشن است
70. ۷۰خار بی‌معنی خزان خواهد خزانتا زند پهلوی خود با گلستان
71. ۷۱تا بپوشد حسن آن و ننگ اینتا نبینی رنگ آن و زنگ این
72. ۷۲پس خزان او را بهارست و حیاتیک نماید سنگ و یاقوت زکات
73. ۷۳باغبان هم داند آن را در خزانلیک دید یک به از دید جهان
74. ۷۴خود جهان آن یک کس است او ابله‌ستهر ستاره بر فلک جزو مه است
75. ۷۵پس همی‌گویند هر نقش و نگارمژده مژده نک همی‌آید بهار
76. ۷۶تا بود تابان شکوفه چون زرهکی کنند آن میوه‌ها پیدا گره
77. ۷۷چون شکوفه ریخت‌، میوه سر کندچونکه تن بشکست‌، جان سر بر زند
78. ۷۸میوه معنی و شکوفه صورتشآن شکوفه مژده‌، میوه نعمتش
79. ۷۹چون شکوفه ریخت میوه شد پدیدچونکه آن کم شد، شد این اندر مزید
80. ۸۰تا که نان نشکست‌، قوّت کی دهد‌؟ناشکسته خوشه‌ها کی می‌ دهد‌؟
81. ۸۱تا هلیله نشکند با ادویهکی شود خود صحت‌افزا ادویه‌؟