1. ۱گفت پیغامبر علی را کای علیشیر حقی پهلوان پردلی
2. ۲لیک بر شیری مکن هم اعتمیداندر آ در سایهٔ نخل امید
3. ۳اندر آ در سایهٔ آن عاقلیکش نداند برد از ره ناقلی
4. ۴ظل او اندر زمین چون کوه قافروح او سیمرغ بس عالی‌طواف
5. ۵گر بگویم تا قیامت نعت اوهیچ آن را مقطع و غایت مجو
6. ۶در بشر روپوش کردست آفتابفهم کن والله اعلم بالصواب
7. ۷یا علی از جملهٔ طاعات راهبر گزین تو سایهٔ خاص اله
8. ۸هر کسی در طاعتی بگریختندخویشتن را مَخلصی انگیختند
9. ۹تو برو در سایهٔ عاقل گریزتا رهی زان دشمن پنهان‌ستیز
10. ۱۰از همه طاعات اینت بهترستسبق یابی بر هر آن سابق که هست
11. ۱۱چون گرفتت پیر هین تسلیم شوهمچو موسی زیر حکم خضر رو
12. ۱۲صبر کن بر کار خضری بی نفاقتا نگوید خضر رو هذا فراق
13. ۱۳گرچه کشتی بشکند تو دم مزنگرچه طفلی را کشد تو مو مکن
14. ۱۴دست او را حق چو دست خویش خواندتا ید الله فوق ایدیهم براند
15. ۱۵دست حق میراندش زنده‌ش کندزنده چه بود جان پاینده‌ش کند
16. ۱۶هرکه تنها نادرا این ره بریدهم به عون همت پیران رسید
17. ۱۷دست پیر از غایبان کوتاه نیستدست او جز قبضه الله نیست
18. ۱۸غایبان را چون چنین خلعت دهندحاضران از غایبان لا شک به‌اند
19. ۱۹غایبان را چون نواله می‌دهندپیش مهمان تا چه نعمتها نهند
20. ۲۰کو کسی کو پیش شه بندد کمرتا کسی کو هست بیرون سوی در
21. ۲۱چون گزیدی پیر نازک‌دل مباشسست و ریزیده چو آب و گل مباش
22. ۲۲ور بهر زخمی تو پر کینه شویپس کجا بی‌صیقل آیینه شوی