1. ۱پیش از عثمان یکی نساخ بودکو به نسخ وحی جدی می‌نمود
2. ۲چون نبی از وحی فرمودی سبقاو همان را وا نبشتی بر ورق
3. ۳پرتو آن وحی بر وی تافتیاو درون خویش حکمت یافتی
4. ۴عین آن حکمت بفرمودی رسولزین قدر گمراه شد آن بوالفضول
5. ۵کانچ می‌گوید رسول مستنیرمر مرا هست آن حقیقت در ضمیر
6. ۶پرتو اندیشه‌اش زد بر رسولقهر حق آورد بر جانش نزول
7. ۷هم ز نساخی بر آمد هم ز دینشد عدوّ مصطفی و دین بکین
8. ۸مصطفی فرمود کای گبر عنودچون سیه گشتی اگر نور از تو بود؟
9. ۹گر تو ینبوع الهی بودییاین چنین آب سیه نگشودیی
10. ۱۰تا که ناموسش به پیش این و آننشکند بر بست این او را دهان
11. ۱۱اندرون می‌سوختش هم زین سببتوبه کردن می‌نیارست این عجب
12. ۱۲آه می‌کرد و نبودش آه سودچون در آمد تیغ و سر را در ربود
13. ۱۳کرده حق ناموس را صد من حدیدای بسا بسته به بند ناپدید
14. ۱۴کبر و کفر آن سان ببست آن راه راکه نیارد کرد ظاهر آه را
15. ۱۵گفت اغلالا فهم به مقمحوننیست آن اغلال بر ما از برون
16. ۱۶خلفهم سدا فاغشیناهممی‌نبیند بند را پیش و پس او
17. ۱۷رنگ صحرا دارد آن سدی که خاستاو نمی‌داند که آن سد قضاست
18. ۱۸شاهد تو سد روی شاهدستمرشد تو سد گفت مرشدست
19. ۱۹ای بسا کفار را سودای دینبندشان ناموس و کبر آن و این
20. ۲۰بند پنهان لیک از آهن بتربند آهن را کند پاره تبر
21. ۲۱بند آهن را توان کردن جدابند غیبی را نداند کس دوا
22. ۲۲مرد را زنبور اگر نیشی زندطبع او آن لحظه بر دفعی تند
23. ۲۳زخم نیش اما چو از هستی تستغم قوی باشد نگردد درد سست
24. ۲۴شرح این از سینه بیرون می‌جهدلیک می‌ترسم که نومیدی دهد
25. ۲۵نی مشو نومید و خود را شاد کنپیش آن فریادرس فریاد کن
26. ۲۶کای محب عفو از ما عفو کنای طبیب رنج ناسور کهن
27. ۲۷عکس حکمت آن شقی را یاوه کردخود مبین تا بر نیارد از تو گرد
28. ۲۸ای برادر بر تو حکمت جاریه‌ستآن ز ابدالست و بر تو عاریه‌ست
29. ۲۹گرچه در خودخانه نوری یافتستآن ز همسایهٔ منور تافتست
30. ۳۰شکر کن، غره مشو، بینی مکنگوش دار و هیچ خودبینی مکن
31. ۳۱صد دریغ و درد، کین عاریتیامتّان را دور کرد از امّتی
32. ۳۲من غلام آن که او در هر رباطخویش را واصل نداند بر سماط
33. ۳۳بس رباطی که بباید ترک کردتا به مسکن در رسد یک روز مرد
34. ۳۴گرچه آهن سرخ شد، او سرخ نیستپرتو عاریت آتش‌زنیست
35. ۳۵گر شود پر نور روزن یا سراتو مدان روشن مگر خورشید را
36. ۳۶هر در و دیوار گوید روشنمپرتو غیری ندارم این منم
37. ۳۷پس بگوید آفتاب ای نارشیدچونک من غارب شوم، آید پدید
38. ۳۸سبزه‌ها گویند ما سبز از خودیمشاد و خندانیم و بس زیبا خدیم
39. ۳۹فصل تابستان بگوید ای اممخویش را بینید چون من بگذرم
40. ۴۰تن همی‌نازد به خوبی و جمالروح پنهان کرده فرُّ و پر و بال
41. ۴۱گویدش ای مزبله تو کیستییک دو روز از پرتو من زیستی
42. ۴۲غنج و نازت می‌نگنجد در جهانباش تا که من شوم از تو جهان
43. ۴۳گرم‌دارانت ترا گوری کنندطعمهٔ ماران و مورانت کنند
44. ۴۴بینی از گند تو گیرد آن کسیکو به پیش تو همی‌مردی بسی
45. ۴۵پرتو روحست نطق و چشم و گوشپرتو آتش بود در آب جوش
46. ۴۶آنچنانک پرتو جان بر تنستپرتو ابدال بر جان منست
47. ۴۷جان جان چو واکشد پا را ز جانجان چنان گردد که بی‌جان تن بدان
48. ۴۸سر از آن رو می‌نهم من بر زمینتا گواه من بود در روز دین
49. ۴۹یوم دین که زلزلت زلزالهااین زمین باشد گواه حالها
50. ۵۰گو تحدث جهرة اخبارهادر سخن آید زمین و خاره‌ها
51. ۵۱فلسفی منکر شود در فکر و ظنگو برو سر را بر آن دیوار زن
52. ۵۲نطق آب و نطق خاک و نطق گلهست محسوسِ حواسِ اهل دل
53. ۵۳فلسفی کو منکر حنّانه استاز حواس اولیا بیگانه است
54. ۵۴گوید او که پرتو سودای خلقبس خیالات آورد در رای خلق
55. ۵۵بلک عکس آن فساد و کفر اواین خیال منکری را زد برو
56. ۵۶فلسفی مر دیو را منکر شوددر همان دم سخرهٔ دیوی بود
57. ۵۷گر ندیدی دیو را خود را ببینبی جنون نبود کبودی بر جبین
58. ۵۸هر که را در دل شک و پیچانیَستدر جهان او فلسفی پنهانیست
59. ۵۹می‌نماید اعتقاد و گاه گاهآن رگ فلسف کند رویش سیاه
60. ۶۰الحذر ای مؤمنان کان در شماستدر شما بس عالم بی‌منتهاست
61. ۶۱جمله هفتاد و دو ملت در توستوه که روزی آن بر آرد از تو دست
62. ۶۲هر که او را برگ آن ایمان بودهمچو برگ از بیم این لرزان بود
63. ۶۳بر بِلیس و دیو زان خندیده‌ایکه تو خود را نیک‌مردم دیده‌ای
64. ۶۴چون کند جان بازگونه پوستینچند وا ویلی بر آید ز اهل دین
65. ۶۵بر دکان، هر زرنما خندان شدستزانک سنگ امتحان پنهان شدست
66. ۶۶پرده‌ ای ستار از ما بر مگیرباش اندر امتحان ما را مجیر
67. ۶۷قلب پهلو می‌زند با زر به شبانتظار روز می‌دارد ذهب
68. ۶۸با زبان حال زر گوید که باشای مُزَوَّر تا بر آید روز فاش
69. ۶۹صد هزاران سال ابلیس لعینبود ز ابدال و امیر المؤمنین
70. ۷۰پنجه زد با آدم از نازی که داشتگشت رسوا همچو سرگین وقت چاشت