1. ۱بود لقمان پیش خواجهٔ خویشتندر میان بندگانش خوارتن
2. ۲می‌فرستاد او غلامان را به باغتا که میوه آیدش بهر فراغ
3. ۳بود لقمان در غلامان چون طفیلپر معانی تیره‌صورت همچو لیل
4. ۴آن غلامان میوه‌های جمع راخوش بخوردند از نهیب طمع را
5. ۵خواجه را گفتند لقمان خورد آنخواجه بر لقمان ترش گشت و گران
6. ۶چون تفحص کرد لقمان از سببدر عتاب خواجه‌اش بگشاد لب
7. ۷گفت لقمان سیدا پیش خدابندهٔ خاین نباشد مرتضی
8. ۸امتحان کن جمله‌مان را ای کریمسیرمان در ده تو از آب حمیم
9. ۹بعد از آن ما را به صحرایی کلانتو سواره ما پیاده می‌دوان
10. ۱۰آنگهان بنگر تو بدکردار راصنعهای کاشف الاسرار را
11. ۱۱گشت ساقی خواجه از آب حمیممر غلامان را و خوردند آن ز بیم
12. ۱۲بعد از آن می‌راندشان در دشتهامی‌دویدند آن نفر تحت و علا
13. ۱۳قی در افتادند ایشان از عناآب می‌آورد زیشان میوه‌ها
14. ۱۴چون که لقمان را در آمد قی ز نافمی بر آمد از درونش آب صاف
15. ۱۵حکمت لقمان چو داند این نمودپس چه باشد حکمت رب الوجود
16. ۱۶یوم تبلی والسرائر کلهابان منکم کامن لا یشتهی
17. ۱۷چون سقوا ماء حمیما قطعتجملة الاستار مما افضعت
18. ۱۸نار زان آمد عذاب کافرانکه حجر را نار باشد امتحان
19. ۱۹آن دل چون سنگ را ما چند چندنرم گفتیم و نمی‌پذرفت پند
20. ۲۰ریش بد را داروی بد یافت رگمر سر خر را سر دندان سگ
21. ۲۱الخبیثات الخبیثین حکمتستزشت را هم زشت جفت و بابتست
22. ۲۲پس تو هر جفتی که می‌خواهی برومحو و هم‌شکل و صفات او بشو
23. ۲۳نور خواهی مستعد نور شودور خواهی خویش بین و دور شو
24. ۲۴ور رهی خواهی ازین سجن خربسر مکش از دوست و اسجد واقترب