1. ۱این سخن پایان ندارد خیز زیدبر براق ناطقه بربند قید
2. ۲ناطقه چون فاضح آمد عیب رامی‌دراند پرده‌های غیب را
3. ۳غیب مطلوب حق آمد چند گاهاین دهل‌زن را بران، بربند راه
4. ۴تگ مران درکش عنان مستور بههر کس از پندار خود مسرور به
5. ۵حق همی‌خواهد که نومیدان اوزین عبادت هم نگردانند رو
6. ۶هم باومیدی مشرف می‌شوندچند روزی در رکابش می‌دوند
7. ۷خواهد آن رحمت بتابد بر همهبر بد و نیک از عموم مرحمه
8. ۸حق همی‌خواهد که هر میر و اسیربا رجا و خوف باشند و حذیر
9. ۹این رجا و خوف در پرده بودتا پس این پرده پرورده شود
10. ۱۰چون دریدی پرده کو خوف و رجاغیب را شد کر و فری بر ملا
11. ۱۱بر لب جو برد ظنّی یک فتیکه سلیمانست ماهی‌گیر ما
12. ۱۲گر ویست این از چه فردست و خفیستورنه سیمای سلیمانیش چیست
13. ۱۳اندرین اندیشه می‌بود او دودلتا سلیمان گشت شاه و مستقل
14. ۱۴دیو رفت از ملک و تخت او گریختتیغ بختش خون آن شیطان بریخت
15. ۱۵کرد در انگشتِ خود انگشتریجمع آمد لشکر دیو و پری
16. ۱۶آمدند از بهر نظاره رجالدر میانشان آنک بُد صاحب‌خیال
17. ۱۷چون در انگشتش بدید انگشتریرفت اندیشه و گمانش یکسری
18. ۱۸وهم آنگاهست کان پوشیده استاین تحرّی از پی نادیده است
19. ۱۹شد خیال غایب اندر سینه زفتچونک حاضر شد خیال او برفت
20. ۲۰گر سمای نور بی باریده نیستهم زمین تار بی بالیده نیست
21. ۲۱یؤمنون بالغیب می‌باید مرازان ببستم روزن فانی سرا
22. ۲۲چون شکافم آسمان را در ظهورچون بگویم هل تری فیها فطور
23. ۲۳تا درین ظلمت تحرّی گسترندهر کسی رو جانبی می‌آورند
24. ۲۴مدتی معکوس باشد کارهاشحنه را دزد آورد بر دارها
25. ۲۵تا که بس سلطان و عالی‌همّتیبندهٔ بندهٔ خود آید مدتی
26. ۲۶بندگی در غیب آید خوب و گشحفظ غیب آید در استعباد خوش
27. ۲۷کو که مدح شاه گوید پیش اوتا که در غیبت بود او شرم‌رو
28. ۲۸قلعه‌داری کز کنار مملکتدور از سلطان و سایهٔ سلطنت
29. ۲۹پاس دارد قلعه را از دشمنانقلعه نفروشد به مالی بی‌کران
30. ۳۰غایب از شه در کنار ثغرهاهمچو حاضر او نگه دارد وفا
31. ۳۱پیش شه او به بود از دیگرانکه به خدمت حاضرند و جان‌فشان
32. ۳۲پس به غیبت نیم ذره حفظ کاربه که اندر حاضری زان صد هزار
33. ۳۳طاعت و ایمان کنون محمود شدبعد مرگ اندر عیان مردود شد
34. ۳۴چونک غیب و غایب و روپوش بهپس لبان بر بند و لب خاموش به
35. ۳۵ای برادر دست وادار از سخنخود خدا پیدا کند علم لدن
36. ۳۶بس بود خورشید را رویش گواهای شیء اعظم الشاهد اله
37. ۳۷نه بگویم چون قرین شد در بیانهم خدا و هم مَلَک هم عالمان
38. ۳۸یشهد الله و المَلَک و اهل العلوماِنَّهُ لا رَبَّ الّا مَن یَدوم
39. ۳۹چون گواهی داد حق، کی بُد مَلَک؟تا شود اندر گواهی مشترک
40. ۴۰زانک شعشاع و حضور آفتاببر نتابد چشم و دلهای خراب
41. ۴۱چون خفاشی کو تفِ خورشید رابر نتابد بسکلد اومید را
42. ۴۲پس ملایک را چو ما هم یار دانجلوه‌گر خورشید را بر آسمان
43. ۴۳کین ضیا ما ز آفتابی یافتیمچون خلیفه بر ضعیفان تافتیم
44. ۴۴چون مه نو یا سه روزه یا که بدرهر ملک دارد کمال و نور و قدر
45. ۴۵ز اجنحهٔ نور ثلاث او رباعبر مراتب هر ملک را آن شعاع
46. ۴۶همچو پرهای عقول انسیانکه بسی فرقستشان اندر میان
47. ۴۷پس قرین هر بشر در نیک و بدآن ملک باشد که مانندش بود
48. ۴۸چشم اعمش چونک خور را بر نتافتاختر او را شمع شد تا ره بیافت