1. ۱پادشاهی بنده‌ای را از کرمبر گزیده بود بر جملهٔ حشم
2. ۲جامگی او وظیفهٔ چل امیرده یک قدرش ندیدی صد وزیر
3. ۳از کمال طالع و اقبال و بختاو ایازی بود و شه محمودِ وقت
4. ۴روح او با روح شه در اصل خویشپیش ازین تن بوده هم پیوند و خویش
5. ۵کار آن دارد که پیش از تن بُدَستبگذر از این‌ها که نو حادث شدست
6. ۶کار عارف‌ راست کو نه احول استچشم او بر کِشت‌های اول است
7. ۷آنچ گندم کاشتندش و آنچ جوچشم او آنجاست روز و شب گرو
8. ۸آنچ آبستست شب جز آن نزادحیله‌ها و مکرها بادست باد
9. ۹کی کند دل خوش به حیلت‌های گشآنک بیند حیلهٔ حق بر سرش
10. ۱۰او درون دام و دامی می‌نهدجان تو نی آن جهَد نی این جهَد
11. ۱۱گر بروید ور بریزد صد گیاهعاقبت بر روید آن کِشتهٔ اله
12. ۱۲کشت نو کارند بر کشت نخستاین دوم فانی‌ست وان اول درست
13. ۱۳تخم اول کامل و بگزیده استتخم ثانی فاسد و پوسیده است
14. ۱۴افکن این تدبیر خود را پیش دوستگرچه تدبیرت هم از تدبیر اوست
15. ۱۵کار آن دارد که حق افراشت استآخر آن روید که اول کاشت است
16. ۱۶هرچه کاری از برای او بکارچون اسیر دوستی ای دوستدار
17. ۱۷گرد نفس دزد و کار او مپیچهرچه آن نه کار حق هیچست هیچ
18. ۱۸پیش از آنک روز دین پیدا شودنزد مالک دزد شب رسوا شود
19. ۱۹رختِ دزدیده به تدبیر و فنشمانده روز داوری بر گردنش
20. ۲۰صد هزاران عقل با هم بر جهندتا به غیر دامِ او دامی نهند
21. ۲۱دام خود را سخت‌تر یابند و بسکی نماید قوَتی با باد، خس
22. ۲۲گر تو گویی فایدهٔ هستی چه بوددر سؤالت فایده هست ای عنود
23. ۲۳گر ندارد این سؤالت فایدهچه شنویم این را عبث بی‌عایده
24. ۲۴ور سؤالت را بسی فایده‌هاستپس جهان بی‌فایده آخر چراست؟
25. ۲۵ور جهان از یک جهت بی فایده‌ استاز جهت‌های دگر پر عایده‌ است
26. ۲۶فایدهٔ تو گر مرا فایده نیستمر ترا چون فایده‌ست از وی مَایست
27. ۲۷حُسن یوسف عالمی را فایدهگرچه بر اخوان عبث بد زایده
28. ۲۸لحن داوودی چنان محبوب بودلیک بر محروم بانگِ چوب بود
29. ۲۹آب نیل از آب حیوان بُد فزونلیک بر محروم و منکر بود خون
30. ۳۰هست بر مؤمن شهیدی زندگیبر منافق مردنست و ژندگی
31. ۳۱چیست در عالم بگو یک نعمتیکه نه محرومند از وی امتی
32. ۳۲گاو و خر را فایده چه در شِکرهست هر جان را یکی قوتی دگر
33. ۳۳لیک گر آن قوت بر وی عارضیستپس نصیحت کردن او را رایضی‌ست
34. ۳۴چون کسی کو از مرض گِل داشت دوستگرچه پندارد که آن خود قوت اوست
35. ۳۵قوت اصلی را فرامش کرده استروی در قوت مرض آورده است
36. ۳۶نوش را بگذاشته سم خورده استقوت علت را چو چربش کرده است
37. ۳۷قوت اصلیِّ بشر نور خداستقوت حیوانی مر او را ناسزاست
38. ۳۸لیک از علت درین افتاد دلکه خورَد او روز و شب زین آب و گِل
39. ۳۹روی زرد و پای سست و دل سبککو غذای والسَّما ذاتِ الحُبُک؟
40. ۴۰آن غذای خاصگان دولت استخوردن آن بی گلو و آلت است
41. ۴۱شد غذای آفتاب از نور عرشمر حسود و دیو را از دودِ فرش
42. ۴۲در شهیدان یُرزَقون فرمود حقآن غذا را نی دهان بُد، نی طبق
43. ۴۳دل ز هر یاری غذایی می‌خورددل ز هر علمی صفایی می‌برد
44. ۴۴صورت هر آدمی چون کاسه‌ای‌ستچشم از معنیِّ او حساسه‌ای‌ست
45. ۴۵از لقای هر کسی چیزی خوریوز قِران هر قرین چیزی بَری
46. ۴۶چون ستاره با ستاره شد قرینلایق هر دو اثر زاید یقین
47. ۴۷چون قرانِ مرد و زن زاید بشروز قران سنگ و آهن شد شرر
48. ۴۸وز قران خاک با باران‌هامیوه‌ها و سبزه و ریحان‌ها
49. ۴۹وز قران سبزه‌ها با آدمیدلخوشی و بی‌غمی و خرمی
50. ۵۰وز قران خرمی با جان مامی‌بزاید خوبی و احسان ما
51. ۵۱قابل خوردن شود اجسام ماچون بر آید از تفرج کام ما
52. ۵۲سرخ‌رویی از قران خون بودخون ز خورشیدِ خوشِ گلگون بود
53. ۵۳بهترینِ رنگ‌ها سرخی بودوان ز خورشید است و از وی می‌رسد
54. ۵۴هر زمینی کان قرین شد با زحلشوره گشت و کِشت را نبود محل
55. ۵۵قوت اندر فعل آید ز اتفاقچون قران دیو با اهل نفاق
56. ۵۶این معانی راست از چرخ نهمبی همه طاق و طُرُم، طاق و طُرُم
57. ۵۷خلق را طاق و طرم عاریت استامر را طاق و طرم ماهیت است
58. ۵۸از پی طاق و طرم خواری کشندبر امیدِ عزّ در خواری خَوشند
59. ۵۹بر امید عز ده‌روزه‌ی خُدوکگردن خود کرده‌اند از غم چو دوک
60. ۶۰چون نمی‌آیند اینجا که منمکاندرین عز آفتاب روشنم
61. ۶۱مشرق خورشید برج قیرگونآفتاب ما ز مشرق‌ها برون
62. ۶۲مشرق او نسبت ذرات اونه بر آمد نه فرو شد ذات او
63. ۶۳ما که واپس ماندِ ذرات وی‌ایمدر دو عالم آفتاب بی فَی‌ایم
64. ۶۴باز گِرد شمس می‌گردم عجبهم ز فرِّ شمس باشد این سبب
65. ۶۵شمس باشد بر سبب‌ها مطّلعهم ازو حبلِ سبب‌ها منقطع
66. ۶۶صد هزاران بار بُبریدم امیداز کی؟ از شمس؟ این شما باور کنید؟
67. ۶۷تو مرا باور مکن کز آفتابصبر دارم من و یا ماهی ز آب
68. ۶۸ور شوم نومید نومیدیّ منعین صنع آفتاب است ای حَسن
69. ۶۹عین صنع از نفس صانع چون بردهیچ هست از غیر هستی چون چرد
70. ۷۰جمله هستی‌ها ازین روضه چرندگر براق و تازیان ور خود خَرند
71. ۷۱وانک گردش‌ها از آن دریا ندیدهر دم آرد رو به محرابی جدید
72. ۷۲او ز بحر عذب آبِ شور خوردتا که آب شور او را کور کرد
73. ۷۳بحر می‌گوید به دست راست خَورز آب من، ای کور، تا یابی بصر
74. ۷۴هست دست راست اینجا ظن راستکو بداند نیک و بد را کز کجاست
75. ۷۵نیزه‌گردانی‌ست ای نیزه، که توراست می‌گردی گهی گاهی دوتو
76. ۷۶ما ز عشق شمس دین بی‌ناخنیمورنه ما آن کور را بینا کنیم
77. ۷۷هان ضیاء الحق حسام الدین تو زوددارُوَش کن کوری چشم حسود
78. ۷۸توتیای کبریای تیزفعلداروی ظلمت‌کُشِ استیزفعل
79. ۷۹آنک گر بر چشم اعمی برزنَدظلمت صد ساله را زو برکند
80. ۸۰جمله کوران را دوا کن جز حسودکز حسودی بر تو می‌آرد جحود
81. ۸۱مر حسودت را اگر چه آن منمجان مده تا همچنین جان می‌کنم
82. ۸۲آنک او باشد حسود آفتابوانک می‌رنجد ز بود آفتاب
83. ۸۳اینت درد بی‌دوا کاو راست آهاینت افتاده ابد در قعر چاه
84. ۸۴نفی خورشید ازل بایستِ اوکی برآید این مراد او بگو
85. ۸۵باز آن باشد که باز آید به شاهبازِ کور است آنک شد گم‌کرده راه
86. ۸۶راه را گم کرد و در ویران فتادباز در ویران برِ جغدان فتاد
87. ۸۷او همه نور است از نور رضالیک کورش کرد سرهنگ قضا
88. ۸۸خاک در چشمش زد و از راه برددر میان جغد و ویرانش سپرد
89. ۸۹بر سری جغدانش بر سر می‌زنندپرّ و بال نازنینش می‌کَنند
90. ۹۰ولوله افتاد در جغدان که هاباز آمد تا بگیرد جای ما
91. ۹۱چون سگان کوی پر خشم و مهیباندر افتادند در دلق غریب
92. ۹۲باز گوید من چه در خوردم به جغدصد چنین ویران فدا کردم به جغد
93. ۹۳من نخواهم بود اینجا می‌رومسوی شاهنشاه راجع می‌شوم
94. ۹۴خویشتن مکشید ای جغدان که مننه مقیمم می‌روم سوی وطن
95. ۹۵این خراب آباد در چشم شماستورنه ما را ساعد شه ناز جاست
96. ۹۶جغد گفتا باز حیلت می‌کندتا ز خان و مان شما را بر کند
97. ۹۷خانه‌های ما بگیرد او به مکربرکند ما را به سالوسی ز وکر
98. ۹۸می‌نماید سیری این حیلت‌پرستوالله از جمله حریصان بدترست
99. ۹۹او خورد از حرص طین را همچو دبسدنبه مسپارید ای یاران به خرس
100. ۱۰۰لاف از شه می‌زند وز دست شهتا برد او ما سلیمان را ز ره
101. ۱۰۱خود چه جنس شاه باشد مرغکیمشنوش گر عقل داری اندکی
102. ۱۰۲جنس شاهست او و یا جنس وزیرهیچ باشد لایق گوزینه سیر
103. ۱۰۳آنچ می‌گوید ز مکر و فعل و فنهست سلطان با حشم جویای من
104. ۱۰۴اینت مالیخولیای ناپذیراینت لاف خام و دام گول‌گیر
105. ۱۰۵هر که این باور کند از ابلهیستمرغک لاغر چه درخورد شهیست
106. ۱۰۶کمترین جغد ار زند بر مغز اومر ورا یاری‌گری از شاه کو
107. ۱۰۷گفت باز ار یک پر من بشکندبیخ جغدستان شهنشه بر کند
108. ۱۰۸جغد چه بود خود اگر بازی مرادل برنجاند کند با من جفا
109. ۱۰۹شه کند توده به هر شیب و فرازصد هزاران خرمن از سرهای باز
110. ۱۱۰پاسبان من عنایات ویستهر کجا که من روم شه در پیست
111. ۱۱۱در دل سلطان خیال من مقیمبی خیال من دل سلطان سقیم
112. ۱۱۲چون بپراند مرا شه در روشمی‌پرم بر اوج دل چون پرتوش
113. ۱۱۳همچو ماه و آفتابی می‌پرمپرده‌های آسمانها می‌درم
114. ۱۱۴روشنی عقلها از فکرتمانفطار آسمان از فطرتم
115. ۱۱۵بازم و حیران شود در من هماجغد کی بود تا بداند سر ما
116. ۱۱۶شه برای من ز زندان یاد کردصد هزاران بسته را آزاد کرد
117. ۱۱۷یک دمم با جغدها دمساز کرداز دم من جغدها را باز کرد
118. ۱۱۸ای خنک جغدی که در پرواز منفهم کرد از نیکبختی راز من
119. ۱۱۹در من آویزید تا نازان شویدگرچه جغدانید شهبازان شوید
120. ۱۲۰آنک باشد با چنان شاهی حبیبهر کجا افتد چرا باشد غریب
121. ۱۲۱هر که باشد شاه دردش را دواگر چو نی نالد نباشد بی نوا
122. ۱۲۲مالک ملک نیم من طبل‌خوارطبل بازم می‌زند شه از کنار
123. ۱۲۳طبل باز من ندای ارجعیحق گواه من به رغم مدعی
124. ۱۲۴من نیم جنس شهنشه دور ازولیک دارم در تجلی نور ازو
125. ۱۲۵نیست جنسیت ز روی شکل و ذاتآب جنس خاک آمد در نبات
126. ۱۲۶باد جنس آتش آمد در قوامطبع را جنس آمدست آخر مدام
127. ۱۲۷جنس ما چون نیست جنس شاه مامای ما شد بهر مای او فنا
128. ۱۲۸چون فنا شد مای ما او ماند فردپیش پای اسپ او گردم چو گرد
129. ۱۲۹خاک شد جان و نشانیهای اوهست بر خاکش نشان پای او
130. ۱۳۰خاک پایش شو برای این نشانتا شوی تاج سر گردن‌کشان
131. ۱۳۱تا که نفریبد شما را شکل مننُقلِ من نوشید پیش از نَقلِ من
132. ۱۳۲ای بسا کس را که صورت راه زدقصد صورت کرد و بر الله زد
133. ۱۳۳آخر این جان با بدن پیوسته استهیچ این جان با بدن مانند هست
134. ۱۳۴تاب نور چشم با پیهست جفتنور دل در قطرهٔ خونی نهفت
135. ۱۳۵شادی اندر گرده و غم در جگرعقل چون شمعی درون مغز سر
136. ۱۳۶این تعلقها نه بی کیفست و چونعقلها در دانش چونی زبون
137. ۱۳۷جان کل با جان جزو آسیب کردجان ازو دُرّی ستد در جیب کرد
138. ۱۳۸همچو مریم، جان از آن آسیب جیبحامله شد از مسیح دلفریب
139. ۱۳۹آن مسیحی نه که بر خشک و ترستآن مسیحی کز مساحت برترست
140. ۱۴۰پس ز جان جان چو حامل گشت جاناز چنین جانی شود حامل جهان
141. ۱۴۱پس جهان زاید جهانی دیگریاین حشر را وا نماید م...
142. ۱۴۲تا قیامت گر بگویم بشمرممن ز شرح این قیامت قاصرم
143. ۱۴۳این سخنها خود به معنی یا ربیستحرفها دام دم شیرین‌لبیست
144. ۱۴۴چون کند تقصیر پس چون تن زندچونک لبیکش به یارب می‌رسد
145. ۱۴۵هست لبیکی که نتوانی شنیدلیک سر تا پای بتوانی چشید