1. ۱بر لب جو بوده دیواری بلندبر سر دیوار تشنهٔ دردمند
2. ۲مانعش از آب آن دیوار بوداز پی آب او چو ماهی زار بود
3. ۳ناگهان انداخت او خشتی در آببانگ آب آمد به گوشش چون خطاب
4. ۴چون خطاب یار شیرین لذیذمست کرد آن بانگ آبش چون نبیذ
5. ۵از صفای بانگ آب آن ممتحنگشت خشت‌انداز از آنجا خشت‌کن
6. ۶آب می‌زد بانگ یعنی هی ترافایده چه زین زدن خشتی مرا
7. ۷تشنه گفت آبا مرا دو فایده‌ستمن ازین صنعت ندارم هیچ دست
8. ۸فایدهٔ اول سماع بانگ آبکو بود مر تشنگان را چون رباب
9. ۹بانگ او چون بانگ اسرافیل شدمرده را زین زندگی تحویل شد
10. ۱۰یا چو بانگ رعد ایام بهارباغ می‌یابد ازو چندین نگار
11. ۱۱یا چو بر درویش ایام زکاتیا چو بر محبوس پیغام نجات
12. ۱۲چون دم رحمان بود کان از یمنمی‌رسد سوی محمد بی دهن
13. ۱۳یا چو بوی احمد مرسل بودکان به عاصی در شفاعت می‌رسد
14. ۱۴یا چو بوی یوسف خوب لطیفمی‌زند بر جان یعقوب نحیف
15. ۱۵فایدهٔ دیگر که هر خشتی کزینبر کنم آیم سوی ماء معین
16. ۱۶کز کمی خشت دیوار بلندپست‌تر گردد به هر دفعه که کند
17. ۱۷پستی دیوار قربی می‌شودفصل او درمان وصلی می‌بود
18. ۱۸سجده آمد کندن خشت لزبموجب قربی که واسجد واقترب
19. ۱۹تا که این دیوار، عالی‌گردنستمانع این سر فرود آوردنست
20. ۲۰سجده نتوان کرد بر آب حیاتتا نیابم زین تن خاکی نجات
21. ۲۱بر سر دیوار هر کو تشنه‌ترزودتر بر می‌کند خشت و مدر
22. ۲۲هر که عاشقتر بود بر بانگ آباو کلوخ زفت‌تر کند از حجاب
23. ۲۳او ز بانگ آب پُر مَی تا عُنُقنشنود بیگانه جز بانگ بُلُق
24. ۲۴ای خنک آن را که او ایام پیشمغتنم دارد گزارد وام خویش
25. ۲۵اندر آن ایام کش قدرت بودصحت و زور دل و قوت بود
26. ۲۶وان جوانی همچو باغ سبز و ترمی‌رساند بی دریغی بار و بر
27. ۲۷چشمه‌های قوت و شهوت روانسبز می‌گردد زمین تن بدان
28. ۲۸خانهٔ معمور و سقفش بس بلندمعتدل ارکان و بی تخلیط و بند
29. ۲۹پیش از آن کایام پیری در رسدگردنت بندد به حبل من مسد
30. ۳۰خاک شوره گردد و ریزان و سستهرگز از شوره نبات خوش نرست
31. ۳۱آب زور و آب شهوت منقطعاو ز خویش و دیگران نا منتفع
32. ۳۲ابروان چون پالدُم زیر آمدهچشم را نم آمده تاری شده
33. ۳۳از تشنج رو چو پشت سوسماررفته نطق و طعم و دندانها ز کار
34. ۳۴روز بیگه، لاشه لنگ و ره درازکارگه ویران عمل رفته ز ساز
35. ۳۵بیخهای خوی بد محکم شدهقوت بر کندن آن کم شده