1. ۱هر طعامی کآوریدندی به ویکس سوی لقمان فرستادی ز پی
2. ۲تا که لقمان دست سوی آن بردقاصدا تا خواجه پس‌خوردش خورد
3. ۳سؤر او خوردی و شور انگیختیهر طعامی کو نخوردی ریختی
4. ۴ور بخوردی بی دل و بی اشتهااین بود پیوندی بی انتها
5. ۵خربزه آورده بودند ارمغانگفت رو فرزند لقمان را بخوان
6. ۶چون برید و داد او را یک برینهمچو شکر خوردش و چون انگبین
7. ۷از خوشی که خورد داد او را دومتا رسید آن گرچها تا هفدهم
8. ۸ماند گرچی گفت این را من خورمتا چه شیرین خربزه‌ست این بنگرم
9. ۹او چنین خوش می‌خورد کز ذوق اوطبعها شد مشتهی و لقمه‌جو
10. ۱۰چون بخورد از تلخیش آتش فروختهم زبان کرد آبله هم حلق سوخت
11. ۱۱ساعتی بی‌خود شد از تلخی آنبعد از آن گفتش که ای جان و جهان
12. ۱۲نوش چون کردی تو چندین زهر رالطف چون انگاشتی این قهر را
13. ۱۳این چه صبرست این صبوری ازچه روستیا مگر پیش تو این جانت عدوست
14. ۱۴چون نیاوردی به حیلت حجتیکه مرا عذریست بس کن ساعتی
15. ۱۵گفت من از دست نعمت‌بخش توخورده‌ام چندان که از شرمم دوتو
16. ۱۶شرمم آمد که یکی تلخ از کفتمن ننوشم ای تو صاحب‌معرفت
17. ۱۷چون همه اجزام از انعام تورسته‌اند و غرق دانه و دام تو
18. ۱۸گر ز یک تلخی کنم فریاد و دادخاک صد ره بر سر اجزام باد
19. ۱۹لذت دست شکربخشت بداشتاندرین بطیخ تلخی کی گذاشت
20. ۲۰از محبت تلخها شیرین شوداز محبت مسها زرین شود
21. ۲۱از محبت دردها صافی شوداز محبت دردها شافی شود
22. ۲۲از محبت مرده زنده می‌کننداز محبت شاه بنده می‌کنند
23. ۲۳این محبت هم نتیجهٔ دانشستکی گزافه بر چنین تختی نشست
24. ۲۴دانش ناقص کجا این عشق زادعشق زاید ناقص اما بر جماد
25. ۲۵بر جمادی رنگ مطلوبی چو دیداز صفیری بانگ محبوبی شنید
26. ۲۶دانش ناقص نداند فرق رالاجرم خورشید داند برق را
27. ۲۷چونک ملعون خواند ناقص را رسولبود در تاویل نقصان عقول
28. ۲۸زانک ناقص‌تن بود مرحوم رحمنیست بر مرحوم لایق لعن و زخم
29. ۲۹نقص عقلست آن که بد رنجوریستموجب لعنت سزای دوریست
30. ۳۰زانک تکمیل خردها دور نیستلیک تکمیل بدن مقدور نیست
31. ۳۱کفر و فرعونی هر گبر بعیدجمله از نقصان عقل آمد پدید
32. ۳۲بهر نقصان بدن آمد فرجدر نبی که ما علی الاعمی حرج
33. ۳۳برق آفل باشد و بس بی وفاآفل از باقی ندانی بی صفا
34. ۳۴برق خندد بر کی می‌خندد بگوبر کسی که دل نهد بر نور او
35. ۳۵نورهای چرخ ببریده‌پیستآن چو لا شرقی و لا غربی کیست
36. ۳۶برق را خو یخطف الابصار داننور باقی را همه انصار دان
37. ۳۷بر کف دریا فرس را راندننامه‌ای در نور برقی خواندن
38. ۳۸از حریصی عاقبت نادیدنستبر دل و بر عقل خود خندیدنست
39. ۳۹عاقبت بینست عقل از خاصیتنفس باشد کو نبیند عاقبت
40. ۴۰عقل کو مغلوب نفس، او نفس شدمشتری مات زحل شد نحس شد
41. ۴۱هم درین نحسی بگردان این نظردر کسی که کرد نحست در نگر
42. ۴۲آن نظر که بنگرد این جر و مداو ز نحسی سوی سعدی نقب زد
43. ۴۳زان همی‌گرداندت حالی به حالضد به ضد پیداکنان در انتقال
44. ۴۴تا که خوفت زاید از ذات الشماللذت ذات الیمین یرجی الرجال
45. ۴۵تا دو پر باشی که مرغ یک پرهعاجز آید از پریدن ای سره
46. ۴۶یا رها کن تا نیایم در کلامیا بده دستور تا گویم تمام
47. ۴۷ورنه این خواهی نه آن فرمان تراستکس چه داند مر ترا مقصد کجاست
48. ۴۸جان ابراهیم باید تا به نوربیند اندر نار فردوس و قصور
49. ۴۹پایه پایه بر رود بر ماه و خورتا نماند همچو حلقه بند در
50. ۵۰چون خلیل از آسمان هفتمینبگذرد که لا احب الافلین
51. ۵۱این جهان تن غلط‌انداز شدجز مر آن را کو ز شهوت باز شد