1. ۱عاقلی بر اسپ می‌آمد سواردر دهان خفته‌ای می‌رفت مار
2. ۲آن سوار آن را بدید و می‌شتافتتا رماند مار را فرصت نیافت
3. ۳چونکه از عقلش فراوان بد مددچند دبوسی قوی بر خفته زد
4. ۴برد او را زخم آن دبوس سختزو گریزان تا به‌زیر یک درخت
5. ۵سیب پوسیده بسی بد ریختهگفت ازین خور ای به‌درد آویخته
6. ۶سیب چندان مر ورا در خورد دادکز دهانش باز بیرون می‌فتاد
7. ۷بانگ می‌زد کای امیر آخر چرا‌؟قصد من کردی تو نادیده جفا‌؟
8. ۸گر ترا ز اصل‌ست با جانم ستیزتیغ زن یکبارگی خونم بریز
9. ۹شوم ساعت که شدم بر تو پدیدای خنک آن را که روی تو ندید
10. ۱۰بی‌جنایت بی‌گنه بی بیش و کمملحدان جایز ندارند این ستم
11. ۱۱می‌جهد خون از دهانم با سخنای خدا آخر مکافاتش تو کن
12. ۱۲هر زمان می‌گفت او نفرین نواوش می‌زد کاندرین صحرا بدو
13. ۱۳زخم دبوس و سوار همچو بادمی‌دوید و باز در رو می‌فتاد
14. ۱۴ممتلی و خوابناک و سست بدپا و رویش صد هزاران زخم شد
15. ۱۵تا شبانگه می‌کشید و می‌گشادتا ز صفرا قی شدن بر وی فتاد
16. ۱۶زو بر آمد خورده‌ها زشت و نکومار با آن خورده بیرون جست ازو
17. ۱۷چون بدید از خود برون آن مار راسجده آورد آن نکو‌کردار را
18. ۱۸سهم آن مار سیاه زشت زفتچون بدید آن دردها از وی برفت
19. ۱۹گفت خود تو جبرئیل رحمتییا خدایی که ولی نعمتی‌!
20. ۲۰ای مبارک ساعتی که دیدی‌اممرده بودم جان نو بخشیدی‌ام
21. ۲۱تو مرا جویان مثال مادرانمن گریزان از تو مانند خران
22. ۲۲خر گریزد از خداوند از خریصاحبش در پی ز نیکو گوهری
23. ۲۳نه از پی سود و زیان می‌جویدشلیک تا گرگش ندرد یا ددش
24. ۲۴ای خنک آن را که بیند روی تویا در افتد ناگهان در کوی تو
25. ۲۵ای روان پاک بستوده تو راچند گفتم ژاژ و بیهوده تو را
26. ۲۶ای خداوند و شهنشاه و امیرمن نگفتم جهل من گفت آن مگیر
27. ۲۷شمه‌ای زین حال اگر دانستمیگفتن بیهوده کی تانستمی
28. ۲۸بس ثنایت گفتمی ای خوش خصالگر مرا یک رمز می‌گفتی ز حال
29. ۲۹لیک خامش کرده می‌آشوفتیخامشانه بر سرم می‌کوفتی
30. ۳۰شد سرم کالیوه عقل از سر بجستخاصه این سر را که مغزش کمترست
31. ۳۱عفو کن ای خوب‌روی خوب‌کارآنچه گفتم از جنون اندر گذار
32. ۳۲گفت اگر من گفتمی رمزی از آنزهرهٔ تو آب گشتی آن زمان
33. ۳۳گر ترا من گفتمی اوصاف مارترس از جانت بر آوردی دمار
34. ۳۴مصطفی فرمود اگر گویم به‌راستشرح آن دشمن که در جان شماست
35. ۳۵زهره‌های پردلان هم بر درَدنی رود ره‌، نی غم کاری خورد
36. ۳۶نه دلش را تاب مانَد در نیازنه تنش را قوت روزه و نماز
37. ۳۷همچو موشی پیش گربه لا شودهمچو بره پیش گرگ از جا رود
38. ۳۸اندرو نه حیله ماند نه روشپس کنم ناگفته‌تان من پرورش
39. ۳۹همچو بوبکر ربابی تن زنمدست چون داود در آهن زنم
40. ۴۰تا محال از دست من حالی شودمرغ پر بر کنده را بالی شود
41. ۴۱چون یدالله فوق ایدیهم بوددست ما را دست خود فرمود احد
42. ۴۲پس مرا دست دراز آمد یقینبر گذشته ز آسمان هفتمین
43. ۴۳دست من بنمود بر گردون هنرمقریا بر خوان که انشق القمر
44. ۴۴این صفت هم بهر ضعف عقل‌هاستبا ضعیفان شرح قدرت کی رواست
45. ۴۵خود بدانی چون بر آری سر ز خوابختم شد والله اعلم بالصواب
46. ۴۶مر تو را نه قوت خوردن بدینه ره و پروای قی کردن بدی
47. ۴۷می‌شنیدم فحش و خر می‌راندمرب یسر زیر لب می‌خواندم
48. ۴۸از سبب گفتن مرا دستور نیترک تو گفتن مرا مقدور نی
49. ۴۹هر زمان می‌گفتم از درد دروناهد قومی انهم لا یعلمون
50. ۵۰سجده‌ها می‌کرد آن رسته ز رنجکای سعادت ای مرا اقبال و گنج
51. ۵۱از خدا یابی جزاها ای شریفقوت شکرت ندارد این ضعیف
52. ۵۲شکر حق گوید ترا ای پیشواآن لب و چانه ندارم و آن نوا
53. ۵۳دشمنی عاقلان زین سان بودزهر ایشان ابتهاج جان بود
54. ۵۴دوستی ابله بود رنج و ضلالاین حکایت بشنو از بهر مثال