1. ۱اژدهایی خرس را درمی‌کشیدشیرمردی رفت و فریادش رسید
2. ۲شیرمردانند در عالم مددآن زمان کافغان مظلومان رسد
3. ۳بانگ مظلومان ز هرجا بشنوندآن طرف چون رحمت حق می‌دوند
4. ۴آن ستونهای خللهای جهانآن طبیبان مرضهای نهان
5. ۵محض مهر و داوری و رحمتندهمچو حق بی علت و بی رشوتند
6. ۶این چه یاری می‌کنی یکبارگیشگوید از بهر غم و بیچارگیش
7. ۷مهربانی شد شکار شیرمرددر جهان دارو نجوید غیر درد
8. ۸هر کجا دردی دوا آنجا رودهر کجا پستیست آب آنجا دود
9. ۹آبِ رحمت بایدت، رو پست شووانگهان خور خمر رحمت، مست شو
10. ۱۰رحمت اندر رحمت آمد تا به سربر یکی رحمت فرو مای ای پسر
11. ۱۱چرخ را در زیر پا آر ای شجاعبشنو از فوق فلک بانگ سماع
12. ۱۲پنبهٔ وسواس بیرون کن ز گوشتا به گوشت آید از گردون خروش
13. ۱۳پاک کن دو چشم را از موی عیبتا ببینی باغ و سروستان غیب
14. ۱۴دفع کن از مغز و از بینی زَکامتا که ریح الله در آید در مشام
15. ۱۵هیچ مگذار از تب و صفرا اثرتا بیابی از جهان طعم شکر
16. ۱۶داروی مردی کُن و عَنین مپویتا برون آیند صد گونِ خوب‌روی
17. ۱۷کُندهٔ تن را ز پای جان بِکَنتا کُند جولان به گردت انجمن
18. ۱۸غَلِّ بُخل از دست و گردن دور کنبختِ نو دریاب در چرخِ کهن
19. ۱۹ور نمی‌توانی به کعبهٔ لطف پرعرضه کن بیچارگی بر چاره‌گر
20. ۲۰زاری و گریه قوی سرمایه‌ایسترحمتِ کلّی قوی‌تر دایه‌ایست
21. ۲۱دایه و مادر بهانه‌جو بودتا که کی آن طفلِ او گریان شود
22. ۲۲طفل حاجاتِ شما را آفریدتا بنالید و شود شیرش پدید
23. ۲۳گفت ادعوا الله بی زاری مباشتا بجوشد شیرهای مهرهاش
24. ۲۴هوی هوی باد و شیرافشان ابردر غم ما اند یک ساعت تو صبر
25. ۲۵فی السماءِ رزقُکُم بشنیده‌ایاندرین پستی چه بر چُفسیده‌ای
26. ۲۶ترس و نومیدیت دان آوازِ غولمی‌کِشد گوش تو تا قعرِ سفول
27. ۲۷هر ندایی که ترا بالا کشیدآن ندا می‌دان که از بالا رسید
28. ۲۸هر ندایی که ترا حرص آوردبانگ گرگی دان که او مردم درد
29. ۲۹این بلندی نیست از روی مکاناین بلندیهاست سوی عقل و جان
30. ۳۰هر سبب بالاتر آمد از اثرسنگ و آهن فایق آمد بر شرر
31. ۳۱آن فلانی فوقِ آن سرکش نشستگرچه در صورت به پهلویش نشست
32. ۳۲فوقی آنجاست از روی شرفجای دور از صدر باشد مُستَخَف
33. ۳۳سنگ و آهن زین جهت که سابق استدر عمل فوقیِ این دو لایق است
34. ۳۴وآن شرر از روی مقصودیِ خویشز آهن و سنگست زین رو پیش و پیش
35. ۳۵سنگ و آهن اول و پایان شررلیک این هر دو تنند و جان شرر
36. ۳۶در زمان شاخ از ثَمر سابق‌ترستدر هنر از شاخ او فایق‌ترست
37. ۳۷چونکِ مقصود از شجر آمد ثَمَرپس ثمر اول بود وآخر شجر
38. ۳۸خرس چون فریاد کرد از اژدهاشیرمردی کرد از چنگش جدا
39. ۳۹حیلت و مردی به هم دادند پُشتاژدها را او بدین قوَّت بکُشت
40. ۴۰اژدها را هست قوّت، حیله نیستنیز فوقِ حیلهٔ تو حیله‌ایست
41. ۴۱حیلهٔ خود را چو دیدی باز روکز کجا آمد، سوی آغاز رو
42. ۴۲هر چه در پستیست آمد از عَلاچشم را سوی بلندی نه هَلا
43. ۴۳روشنی بخشد نظر اندر علیٰگرچه اول خیرگی آرد بلیٰ
44. ۴۴چشم را در روشنایی خوی کُنگر نه خفاشی نظر آن سوی کُن
45. ۴۵عاقبت‌بینی نشانِ نورِ تستشهوتِ حالی حقیقت گورِ تست
46. ۴۶عاقبت‌بینی که صد بازی بدیدمثلِ آن نبود که یک بازی شنید
47. ۴۷زان یکی بازی چنان مغرور شدکز تکّبر ز اوستادان دور شد
48. ۴۸سامری‌وار آن هنر در خود چو دیداو ز موسی از تکّبر سر کشید
49. ۴۹او ز موسی آن هنر آموختهوز معلم چشم را بر دوخته
50. ۵۰لاجرم موسی دگر بازی نمودتا که آن بازی و جانش را ربود
51. ۵۱ای بسا دانش که اندر سر دَوَدتا شود سرور، بدان خود سر رود
52. ۵۲سر نخواهی که رود، تو پای باشدر پناهِ قطبِ صاحب‌راٰی باش
53. ۵۳گرچه شاهی، خویش فوقِ او مبینگرچه شهدی، جز نباتِ او مچین
54. ۵۴فکر تو نقش است و فکر اوست جاننقد تو قلبست و نقد اوست کان
55. ۵۵او توی خود را بجو، در اوی اوکو و کو گو، فاخته شو سوی او
56. ۵۶ور نخواهی خدمت ابناء جِنسدر دهانِ اژدهایی همچو خرس
57. ۵۷بوک، استادی رهاند مر تو راوز خطر بیرون کشاند مر تو را
58. ۵۸زاریی می‌کن چو زورت نیست هینچونک کوری سر مکش از راه‌بین
59. ۵۹تو کم از خرسی نمی‌نالی ز دردخرس رست از درد، چون فریاد کرد
60. ۶۰ای خدا این سنگِ دل را موم کنناله‌اش را تو خوش و مرحوم کن