1. ۱بود کوری کو همی‌گفت الامانمن دو کوری دارم ای اهل زمان
2. ۲پس دوباره رحمتم آرید هانچون دو کوری دارم و من در میان
3. ۳گفت یک کوریت می‌بینیم ماآن دگر کوری چه باشد وا نما
4. ۴گفت زشت‌آوازم و ناخوش نوازشت‌آوازی و کوری شد دوتا
5. ۵بانگ زشتم مایهٔ غم می‌شودمهر خلق از بانگ من کم می‌شود
6. ۶زشت آوازم بهر جا که رودمایهٔ خشم و غم و کین می‌شود
7. ۷بر دو کوری رحم را دوتا کنیداین چنین ناگنج را گنجا کنید
8. ۸زشتی آواز کم شد زین گلهخلق شد بر وی برحمت یک‌دله
9. ۹کرد نیکو چون بگفت او راز رالطف آواز دلش آواز را
10. ۱۰وانک آواز دلش هم بد بودآن سه کوری دوری سرمد بود
11. ۱۱لیک وهابان که بی علت دهندبوک دستی بر سر زشتش نهند
12. ۱۲چونک آوازش خوش و مظلوم شدزو دل سنگین‌دلان چون موم شد
13. ۱۳نالهٔ کافر چو زشتست و شهیقزان نمی‌گردد اجابت را رفیق
14. ۱۴اخسؤا بر زشت آواز آمدستکو ز خون خلق چون سگ بود مست
15. ۱۵چونک نالهٔ خرس رحمت‌کش بودناله‌ات نبود چنین ناخوش بود
16. ۱۶دان که با یوسف تو گرگی کرده‌اییا ز خون بی گناهی خورده‌ای
17. ۱۷توبه کن وز خورده استفراغ کنور جراحت کهنه شد رو داغ کن