1. ۱صوفیان بر صوفیی شنعه زدندپیش شیخ خانقاهی آمدند
2. ۲شیخ را گفتند داد جان ماتو ازین صوفی بجو ای پیشوا
3. ۳گفت آخر چه گله‌ست ای صوفیانگفت این صوفی سه خو دارد گران
4. ۴در سخن بسیارگو همچون جرسدر خورش افزون خورد از بیست کس
5. ۵ور بخسپد هست چون اصحاب کهفصوفیان کردند پیش شیخ زحف
6. ۶شیخ رو آورد سوی آن فقیرکه ز هر حالی که هست اوساط گیر
7. ۷در خبر خیر الامور اوساطهانافع آمد ز اعتدال اخلاطها
8. ۸گر یکی خلطی فزون شد از عرضدر تن مردم پدید آید مرض
9. ۹بر قرین خویش مفزا در صفتکان فراق آرد یقین در عاقبت
10. ۱۰نطق موسی بد بر اندازه ولیکهم فزون آمد ز گفت یار نیک
11. ۱۱آن فزونی با خضر آمد شقاقگفت رو تو مکثری هذا فراق
12. ۱۲موسیا بسیارگویی دور شوور نه با من گنگ باش و کور شو
13. ۱۳ور نرفتی وز ستیزه شسته‌ایتو به معنی رفته‌ای بگسسته‌ای
14. ۱۴چون حدث کردی تو ناگه در نمازگویدت سوی طهارت رو بتاز
15. ۱۵ور نرفتی خشک خنبان می‌شویخود نمازت رفت پیشین ای غوی
16. ۱۶رو بر آنها که هم‌جفت توندعاشقان و تشنهٔ گفت توند
17. ۱۷پاسبان بر خوابناکان بر فزودماهیان را پاسبان حاجت نبود
18. ۱۸جامه‌پوشان را نظر بر گازرستجان عریان را تجلی زیورست
19. ۱۹یا ز عریانان به یکسو باز رویا چو ایشان فارغ از تنجامه شو
20. ۲۰ور نمی‌توانی که کل عریان شویجامه کم کن تا ره اوسط روی