1. ۱پس فقیر آن شیخ را احوال گفتعذر را با آن غرامت کرد جفت
2. ۲مر سؤال شیخ را داد او جوابچون جوابات خضر خوب و صواب
3. ۳آن جوابات سؤالات کلیمکش خضر بنمود از رب علیم
4. ۴گشت مشکلهاش حل وافزون ز یاداز پی هر مشکلش مفتاح داد
5. ۵از خضر درویش هم میراث داشتدر جواب شیخ همت بر گماشت
6. ۶گفت راه اوسط ارچه حکمتستلیک اوسط نیز هم با نسبتست
7. ۷آب جو نسبت باشتر هست کملیک باشد موش را آن همچو یم
8. ۸هر که را باشد وظیفه چار ناندو خورد یا سه خورد هست اوسط آن
9. ۹ور خورد هر چار دور از اوسط استاو اسیر حرص مانند بط است
10. ۱۰هر که او را اشتها ده نان بودشش خورد می‌دان که اوسط آن بود
11. ۱۱چون مرا پنجاه نان هست اشتهامر تو را شش گرده هم‌دستیم نی
12. ۱۲تو به ده رکعت نماز آیی ملولمن به پانصد در نیایم در نحول
13. ۱۳آن یکی تا کعبه حافی می‌رودوین یکی تا مسجد از خود می‌شود
14. ۱۴آن یکی در پاک‌بازی جان بدادوین یکی جان کند تا یک نان بداد
15. ۱۵این وسط در با نهایت می‌رودکه مر آن را اول و آخر بود
16. ۱۶اول و آخر بباید تا در آندر تصور گنجد اوسط یا میان
17. ۱۷بی‌نهایت چون ندارد دو طرفکی بود او را میانه منصرف
18. ۱۸اول و آخر نشانش کس ندادگفت لو کان له البحر مداد
19. ۱۹هفت دریا گر شود کلی مدادنیست مر پایان شدن را هیچ امید
20. ۲۰باغ و بیشه گر بود یکسر قلمزین سخن هرگز نگردد هیچ کم
21. ۲۱آن همه حبر و قلم فانی شودوین حدیث بی‌عدد باقی بود
22. ۲۲حالت من خواب را ماند گهیخواب پندارد مر آن را گم‌رهی
23. ۲۳چشم من خفته دلم بیدار دانشکل بی‌کار مرا بر کار دان
24. ۲۴گفت پیغامبر که عینای تناملا ینام قلبی عن رب الانام
25. ۲۵چشم تو بیدار و دل خفته بخوابچشم من خفته دلم در فتح باب
26. ۲۶مر دلم را پنج حس دیگرستحس دل را هر دو عالم منظرست
27. ۲۷تو ز ضعف خود مکن در من نگاهبر تو شب بر من همان شب چاشتگاه
28. ۲۸بر تو زندان بر من آن زندان چو باغعین مشغولی مرا گشته فراغ
29. ۲۹پای تو در گِل، مرا گِل گشته گُلمر تو را ماتم مرا سور و دهل
30. ۳۰در زمینم با تو ساکن در محلمی‌دوم بر چرخ هفتم چون زحل
31. ۳۱همنشینت من نیم سایهٔ من استبرتر از اندیشه‌ها پایهٔ من است
32. ۳۲زانک من ز اندیشه‌ها بگذشته‌امخارج اندیشه پویان گشته‌ام
33. ۳۳حاکم اندیشه‌ام محکوم نیزانک بنّا حاکم آمد بر بنا
34. ۳۴جمله خلقان سخرهٔ اندیشه‌اندزان سبب خسته دل و غم‌پیشه‌اند
35. ۳۵قاصدا خود را به اندیشه دهمچون بخواهم از میانشان بر جهم
36. ۳۶من چو مرغ اوجم اندیشه مگسکی بود بر من مگس را دست‌رس
37. ۳۷قاصدا زیر آیم از اوج بلندتا شکسته‌پایگان بر من تنند
38. ۳۸چون ملالم گیرد از سفلی صفاتبر پرم همچون طیور الصافات
39. ۳۹پر من رسته‌ست هم از ذات خویشبر نچفسانم دو پر من با سریش
40. ۴۰جعفر طیار را پر جاریه‌ستجعفر طرار را پر عاریه‌ست
41. ۴۱نزد آنک لم یذق دعویست ایننزد سکان افق معنیست این
42. ۴۲لاف و دعوی باشد این پیش غرابدیگ تی و پر یکی پیش ذباب
43. ۴۳چونک در تو می‌شود لقمه گهرتن مزن چندانک بتوانی بخور
44. ۴۴شیخ روزی بهر دفع سؤ ظندر لگن قی کرد پر دُر شد لگن
45. ۴۵گوهر معقول را محسوس کردپیر بینا بهر کم‌عقلی مرد
46. ۴۶چونک در معده شود پاکت پلیدقفل نه بر حلق و پنهان کن کلید
47. ۴۷هر که در وی لقمه شد نور جلالهر چه خواهد تا خورد او را حلال