1. ۱ای برادر بود اندر ما مضیٰشهریی با روستایی آشنا
2. ۲روستایی چون سوی شهر آمدیخرگه اندر کوی آن شهری زدی
3. ۳دو مه و سه ماه مهمانش بُدیبر دکان او و بر خوانش بُدی
4. ۴هر حوایج را که بودش آن زمانراست کردی مرد شهری رایگان
5. ۵رو به شهری کرد و گفت ای خواجه توهیچ می‌نایی سوی ده فرجه‌جو
6. ۶الله الله جمله فرزندان بیارکاین زمان گلشن‌ست و نوبهار
7. ۷یا به تابستان بیا وقت ثمرتا ببندم خدمتت را من کمر
8. ۸خیل و فرزندان و قومت را بیاردر ده ما باش سه ماه و چهار
9. ۹که بهاران خِطهٔ دِه خوش بودکشت‌زار و لالهٔ دلکش بود
10. ۱۰وعده دادی شهری او را دفع حالتا بر آمد بعد وعده هشت سال
11. ۱۱او به‌هر سالی همی‌گفتی که کیعزم خواهی کرد کامد ماه دی
12. ۱۲او بهانه ساختی کامسال‌ماناز فلان خطه بیامد میهمان
13. ۱۳سال دیگر گر توانم وا رهیداز مهمات‌، آن طرف خواهم دوید
14. ۱۴گفت هستند آن عیالم منتظربهر فرزندان تو ای اهل بِر
15. ۱۵باز هر سالی چو لک‌لک آمدیتا مقیم قبهٔ شهری شدی
16. ۱۶خواجه هر سالی ز زر و مال خویشخرج او کردی گشادی بال خویش
17. ۱۷آخرین کرت سه ماه آن پهلوانخوان نهادش بامدادان و شبان
18. ۱۸از خجالت باز گفت او خواجه راچند وعده‌ چند بفریبی مرا
19. ۱۹گفت خواجه جسم و جانم وصل‌جوستلیک هر تحویل اندر حکم هوست
20. ۲۰آدمی چون کشتی است و بادبانتا کی آرد باد را آن باد‌ران
21. ۲۱باز سوگندان بدادش کای کریمگیر فرزندان‌، بیا بنگر نعیم
22. ۲۲دست او بگرفت سه کرّت به عهدکالله الله زو بیا بنمای جهد
23. ۲۳بعد ده سال و به‌هر سالی چنینلابه‌ها و وعده‌های شکرین
24. ۲۴کودکان خواجه گفتند ای پدرماه و ابر و سایه هم دارد سفر
25. ۲۵حق‌ها بر وی تو ثابت کرده‌ایرنج‌ها در کار او بس برده‌ای
26. ۲۶او همی‌خواهد که بعضی حق آنوا گزارد چون شوی تو میهمان
27. ۲۷بس وصیت کرد ما را او نهانکه کشیدش سوی ده لابه‌کنان
28. ۲۸گفت حق‌ست این ولی ای سیبویهاتق من شر من احسنت الیه
29. ۲۹دوستی تخم دم آخر بودترسم از وحشت که آن فاسد شود
30. ۳۰صحبتی باشد چو شمشیر قطوعهمچو دی در بوستان و در زروع
31. ۳۱صحبتی باشد چو فصل نوبهارزو عمارت‌ها و دخل بی‌شمار
32. ۳۲حزم آن باشد که ظن بد بریتا گریزی و شوی از بد بری
33. ۳۳حَزْمُ سوءُ الْظَّنِّ گفته‌ست آن رَسولهر قدم را دام می‌دان ای فضول
34. ۳۴روی صحرا هست هموار و فراخهر قدم دامی‌ست کم ران اوستاخ
35. ۳۵آن بز کوهی دَود که ‌«دام کو‌»چون بتازد‌، دامش افتد در گلو
36. ۳۶آنک می‌گفتی که کو اینک ببیندشت می‌دیدی نمی‌دیدی کمین
37. ۳۷بی کمین و دام و صیاد ای عیاردنبه کی باشد میان کشت‌زار
38. ۳۸آنک گستاخ آمدند اندر زمیناستخوان و کله‌هاشان را ببین
39. ۳۹چون به گورستان روی ای مرتضااستخوانشان را بپرس از ما مضی
40. ۴۰تا به ظاهر بینی آن مستان کورچون فرو رفتند در چاه غرور
41. ۴۱چشم اگر داری تو کورانه میاور نداری چشم‌، دست آور عصا
42. ۴۲آن عصای حزم و استدلال راچون نداری دید می‌کن پیشوا
43. ۴۳ور عصای حزم و استدلال نیستبی‌عصا‌کش بر سر هر ره مایست
44. ۴۴گام ز‌ان‌سان نِه که نابینا نهدتا که پا از چاه و از سگ وا رهد
45. ۴۵لرز لرزان و به‌ترس و احتیاطمی‌نهد پا تا نیفتد در خُباط
46. ۴۶ای ز دودی جَسته در ناری شدهلقمه جُسته لقمهٔ ماری شده