1. ۱تو نخواندی قصهٔ اهل سبایا بخواندی و ندیدی جز صدا
2. ۲از صدا آن کوه خود آگاه نیستسوی معنی هوشِ کُه را، راه نیست
3. ۳او همی بانگی کند بی گوش و هوشچون خمُش کردی تو، او هم شد خموش
4. ۴داد حق اهل سبا را بس فراغصد هزاران قصر و ایوان‌ها و باغ
5. ۵شکر آن نگزاردند آن بد رگاندر وفا بودند کمتر از سگان
6. ۶مر سگی را لقمهٔ نانی ز درچون رسد بر در همی‌بندد کمر
7. ۷پاسبان و حارس در می‌شودگرچه بر وی جور و سختی می‌رود
8. ۸هم بر آن در باشدش باش و قرارکفر دارد کرد غیری اختیار
9. ۹ور سگی آید غریبی روز و شبآن سگانش می‌کنند آن دم ادب
10. ۱۰که برو آنجا که اول منزل استحق آن نعمت گروگان دل است
11. ۱۱می‌گزندش که ‌«برو بر جای خویشحق آن نعمت فرو مگذار بیش‌»
12. ۱۲از در دل و اهل دل آب حیاتچند نوشیدی و وا شد چشمهات
13. ۱۳بس غذای سکر و وجد و بی‌خودیاز در اهل دلان بر جان زدی
14. ۱۴باز این در را رها کردی ز حرصگرد هر دکان همی‌گردی ز حرص
15. ۱۵بر در آن منعمان‌ِ چرب‌دیگمی‌دوی بهر ثرید مرده ریگ
16. ۱۶چربش اینجا دان که جان فربه شودکار نااومید اینجا به شود