1. ۱صومعهٔ عیسی‌ست خوان اهل دلهان و هان ای مبتلا این در مهل
2. ۲جمع گشتندی ز هر اطراف خلقاز ضریر و لنگ و شل و اهل دلق
3. ۳بر در آن صومعهٔ عیسی صباحتا به‌دم اوشان رهاند از جناح
4. ۴او چو فارغ گشتی از اوراد خویشچاشت‌گه بیرون شدی آن خوب‌کیش
5. ۵جوق جوقی مبتلا دیدی نزارشِسته بر در، در امید و انتظار
6. ۶گفتی ای اصحاب آفت از خداحاجت این جملگانتان شد روا
7. ۷هین روان گردید بی رنج و عناسوی غفاری و اکرام خدا
8. ۸جملگان چون اشتران بسته‌پایکه گشایی زانوی ایشان برای
9. ۹خوش دوان و شادمانه سوی خاناز دعای او شدندی پا دوان
10. ۱۰آزمودی تو بسی آفات خویشیافتی صحت ازین شاهان کیش
11. ۱۱چند آن لنگی تو رهوار شدچند جانت بی غم و آزار شد
12. ۱۲ای مغفل رشته‌ای بر پای بندتا ز خود هم گم نگردی ای لوند
13. ۱۳ناسپاسی و فراموشی تویاد ناورد آن عسل‌نوشی تو
14. ۱۴لاجرم آن راه بر تو بسته شدچون دل اهل دل از تو خسته شد
15. ۱۵زودشان در یاب و استغفار کنهمچو ابری گریه‌های زار کن
16. ۱۶تا گلستان‌شان سوی تو بشکفدمیوه‌های پخته بر خود وا کفد
17. ۱۷هم بر آن در گرد‌، کم از سگ مباشبا سگ کهف ار شدستی خواجه‌تاش
18. ۱۸چون سگان هم مر سگان را ناصح‌اندکه دل اندر خانهٔ اول ببند
19. ۱۹آن در اول که خوردی استخوانسخت گیر و حق گزار آن را ممان
20. ۲۰می‌گزندش تا ز ادب آنجا رودوز مقام اولین مفلح شود
21. ۲۱می‌گزندش کای سگ طاغی بروبا ولی نعمتت یاغی مشو
22. ۲۲بر همان در همچو حلقه بسته‌باشپاسبان و چابک و برجسته باش
23. ۲۳صورت نقض وفای ما مباشبی‌وفایی را مکن بیهوده فاش
24. ۲۴مر سگان را چون وفا آمد شعاررو سگان را ننگ و بدنامی میار
25. ۲۵بی‌وفایی چون سگان را عار بودبی‌وفایی چون روا داری نمود
26. ۲۶حق تعالی فخر آورد از وفاگفت من اوفی بعهد غیرنا
27. ۲۷بی‌وفایی دان وفا با رد حقبر حقوق حق ندارد کس سبق
28. ۲۸حق مادر بعد از آن شد کان کریمکرد او را از جنین تو غریم
29. ۲۹صورتی کردت درون جسم اوداد در حملش ورا آرام و خو
30. ۳۰همچو جزو متصل دید او تو رامتصل را کرد تدبیرش جدا
31. ۳۱حق هزاران صنعت و فن ساخته‌ستتا که مادر بر تو مهر انداخته‌ست
32. ۳۲پس حقِ حق سابق از مادر بودهر که آن حق را نداند خر بود
33. ۳۳آنک مادر آفرید و ضرع و شیربا پدر کردش قرین آن خود مگیر
34. ۳۴ای خداوند ای قدیم احسان توآنکه دانم وانکه نه هم آن تو
35. ۳۵تو بفرمودی که حق را یاد کنزانک حق من نمی‌گردد کهن
36. ۳۶یاد کن لطفی که کردم آن صبوحبا شما از حفظ در کشتی نوح
37. ۳۷پیله بابایانتان را آن زماندادم از طوفان و از موجش امان
38. ۳۸آب آتش خو زمین بگرفته بودموج او مر اوج کُه را می‌ربود
39. ۳۹حفظ کردم من نکردم رَدتاندر وجود جَدِ جَدِ جَدتان
40. ۴۰چون شدی سَر، پشت پایت چون زنمکارگاه خویش ضایع چون کنم
41. ۴۱چون فدای بی‌وفایان می‌شویاز گمان بد بدان سو می‌روی
42. ۴۲من ز سهو و بی‌وفایی‌ها بریسوی من آیی گمان بد بری
43. ۴۳این گمان بد بر آنجا بر که تومی‌شوی در پیش همچون خود دوتو
44. ۴۴بس گرفتی یار و همراهان زفتگر تو را پرسم که کو گویی که رفت
45. ۴۵یار نیکت رفت بر چرخ برینیار فسقت رفت در قعر زمین
46. ۴۶تو بماندی در میانه آنچنانبی‌مدد چون آتشی از کاروان
47. ۴۷دامن او گیر ای یار دلیرکو منزَّه باشد از بالا و زیر
48. ۴۸نه چو عیسی سوی گردون بر شودنه چو قارون در زمین اندر رود
49. ۴۹با تو باشد در مکان و بی‌مکانچون بمانی از سرا و از دکان
50. ۵۰او بر آرد از کدورت‌ها صفامر جفاهای تو را گیرد وفا
51. ۵۱چون جفا آری فرستد گوشمالتا ز نقصان وا روی سوی کمال
52. ۵۲چون تو وردی ترک کردی در روشبر تو قبضی آید از رنج و تبش
53. ۵۳آن ادب کردن بود یعنی مکنهیچ تحویلی از آن عهد کهن
54. ۵۴پیش از آن کین قبض زنجیری شوداین که دلگیریست پاگیری شود
55. ۵۵رنج معقولت شود محسوس و فاشتا نگیری این اشارت را بلاش
56. ۵۶در معاصی قبض‌ها دلگیر شدقبض‌ها بعد از اجل زنجیر شد
57. ۵۷نعط من اعرض هنا عن ذکرناعیشة ضنک و نجزی بالعمی
58. ۵۸دزد چون مال کسان را می‌بردقبض و دلتنگی دلش را می‌خلد
59. ۵۹او همی‌گوید «‌عجب این قبض چیست‌»قبض آن مظلوم کز شرّت گریست
60. ۶۰چون بدین قبض التفاتی کم کندباد اصرار آتشش را دم کند
61. ۶۱قبض دل قبض عوان شد لاجرمگشت محسوس آن معانی زد علم
62. ۶۲غصه‌ها زندان شدست و چارمیخغصه بیخ است و بروید شاخ بیخ
63. ۶۳بیخ پنهان بود هم شد آشکارقبض و بسط اندرون بیخی شمار
64. ۶۴چونکه بیخ بد بود زودش بزنتا نروید زشت‌خاری در چمن
65. ۶۵قبض دیدی‌، چارهٔ آن قبض کنزانک سَرها جمله می‌روید ز بن
66. ۶۶بسط دیدی‌، بسط‌ِ خود را آب دهچون بر آید میوه با اصحاب ده