1. ۱شد ز حد هین باز‌گرد ای یار گُردروستایی خواجه را بین خانه برد
2. ۲قصهٔ اهل سبا یک گوشه نهآن بگو کان خواجه چون آمد به ده
3. ۳روستایی در تملق شیوه کردتا که حزم خواجه را کالیوه کرد
4. ۴از پیام اندر پیام او خیره شدتا زلال حزم خواجه تیره شد
5. ۵هم ازینجا کودکانش در پسندنرتع و نلعب به شادی می‌زدند
6. ۶همچو یوسف که‌ش ز تقدیر عجبنرتع و نلعب ببرد از ظل اَب
7. ۷آن نه بازی‌، بلکه جانبازی‌ست آنحیله و مکر و دغا‌سازی‌ست آن
8. ۸هرچه از یارت جدا اندازد آنمشنو آن را کان زیان دارد زیان
9. ۹گر بود آن سودِ صد در صد‌، مگیربهر زر مگسل ز گنجور ای فقیر
10. ۱۰این شنو که چند یزدان زجر کردگفت اصحاب نبی را گرم و سرد
11. ۱۱زانک بر بانگ دهل در سال تنگجمعه را کردند باطل بی‌درنگ
12. ۱۲تا نباید دیگران ارزان خرندزان جلب صرفه ز ما ایشان برند
13. ۱۳ماند پیغامبر به خلوت در نمازبا دو سه درویش ثابت پر نیاز
14. ۱۴گفت طبل و لهو و بازرگانییچونتان ببرید از ربانیی
15. ۱۵قد فضضتم نحو قمح هائماثم خلیتم نبیا قائما
16. ۱۶بهر گندم تخم باطل کاشتیدو آن رسول حق را بگذاشتید
17. ۱۷صحبت او «‌خیرٌ مِن لهو‌»ست و مالبین که‌را بگذاشتی‌؟ چشمی بمال
18. ۱۸خود نشد حرص شما را این یقینکه منم رزاق و خیر الرازقین
19. ۱۹آنکه گندم را ز خود روزی دهدکی توکّل‌هات را ضایع نهد‌؟
20. ۲۰از پی گندم جدا گشتی از آنکه فرستاده‌ست گندم ز آسمان