1. ۱باز گوید بط را کز آب خیزتا ببینی دشتها را قندریز
2. ۲بط عاقل گویدش ای باز دورآب ما را حصن و امنست و سرور
3. ۳دیو چون باز آمد ای بطان شتابهین به بیرون کم روید از حصن آب
4. ۴باز را گویند رو رو باز گرداز سر ما دست دار ای پای‌مرد
5. ۵ما بری از دعوتت دعوت تو راما ننوشیم این دم تو کافرا
6. ۶حصن ما را قند و قندستان تو رامن نخواهم هدیه‌ات، بِستان تو را
7. ۷چونک جان باشد نیاید لوت کمچونک لشکر هست کم ناید علم
8. ۸خواجهٔ حازم بسی عذر آوریدبس بهانه کرد با دیو مرید
9. ۹گفت این دم کارها دارم مهمگر بیایم آن نگردد منتظم
10. ۱۰شاه کار نازکم فرموده استز انتظارم شاه شب نغنوده است
11. ۱۱من نیارم ترک امر شاه کردمن نتانم شد برِ شه روی‌زرد
12. ۱۲هر صباح و هر مسا سرهنگ خاصمی‌رسد از من همی‌جوید مناص
13. ۱۳تو روا داری که آیم سوی ده؟تا در ابرو افکنَد سلطان گره؟
14. ۱۴بعد از آن درمان خشمش چون کنم؟زنده خود را زین مگر مدفون کنم
15. ۱۵زین نمط او صد بهانه باز گفتحیله‌ها با حکم حق نفتاد جفت
16. ۱۶گر شود ذرات عالم حیله‌پیچبا قضای آسمان هیچند هیچ
17. ۱۷چون گریزد این زمین از آسمان؟چون کند او خویش را از وی نهان؟
18. ۱۸هرچه آید ز آسمان سوی زمیننه مفر دارد نه چاره نه کمین
19. ۱۹آتش ار خورشید می‌بارد برواو به پیش آتشش بنهاده رو
20. ۲۰ور همی طوفان کند باران بروشهرها را می‌کند ویران برو
21. ۲۱او شده تسلیم او ایوب‌وارکه «اسیرم هرچه می‌خواهی ببار»
22. ۲۲ای که جزو این زمینی سر مکشچونک بینی حکم یزدان در مکش
23. ۲۳چون خلقناکم شنودی من ترابخاک باشی جست از تو رو متاب
24. ۲۴بین که اندر خاک تخمی کاشتمکرد خاکی و منش افراشتم
25. ۲۵حملهٔ دیگر تو خاکی پیشه گیرتا کنم بر جمله میرانت امیر
26. ۲۶آب از بالا به پستی در رودآنگه از پستی به بالا بر رود
27. ۲۷گندم از بالا به زیر خاک شدبعد از آن او خوشه و چالاک شد
28. ۲۸دانهٔ هر میوه آمد در زمینبعد از آن سرها بر آورد از دفین
29. ۲۹اصل نعمتها ز گردون تا به خاکزیر آمد شد غذای جان پاک
30. ۳۰از تواضع چون ز گردون شد به زیرگشت جزو آدمی حی دلیر
31. ۳۱پس صفات آدمی شد آن جمادبر فراز عرش پران گشت شاد
32. ۳۲کز جهان زنده ز اول آمدیمباز از پستی سوی بالا شدیم
33. ۳۳جمله اجزا در تحرک در سکونناطقان که انا الیه راجعون
34. ۳۴ذکر و تسبیحات اجزای نهانغلغلی افکند اندر آسمان
35. ۳۵چون قضا آهنگ نارنجات کردروستایی شهریی را مات کرد
36. ۳۶با هزاران حزم خواجه مات شدزان سفر در معرض آفات شد
37. ۳۷اعتمادش بر ثبات خویش بودگرچه کُه بُد نیم سیلش در ربود
38. ۳۸چون قضا بیرون کند از چرخ سرعاقلان گردند جمله کور و کر
39. ۳۹ماهیان افتند از دریا بروندام گیرد مرغ پران را زبون
40. ۴۰تا پری و دیو در شیشه شودبلک هاروتی به بابل در رود
41. ۴۱جز کسی کاندر قضا اندر گریختخون او را هیچ تربیعی نریخت
42. ۴۲غیر آن که در گریزی در قضاهیچ حیله ندهدت از وی رها