1. ۱این سخن پایان ندارد تیز دوهین نماز آمد دقوقی پیش رو
2. ۲ای یگانه هین دوگانه بر گزارتا مزین گردد از تو روزگار
3. ۳ای امام چشم‌روشن در صلاچشم روشن باید ایدر پیشوا
4. ۴در شریعت هست مکروه ای کیادر امامت پیش کردن کور را
5. ۵گرچه حافظ باشد و چست و فقیهچشم‌روشن به وگر باشد سفیه
6. ۶کور را پرهیز نبود از قذرچشم باشد اصل پرهیز و حذر
7. ۷او پلیدی را نبیند در عبورهیچ مؤمن را مبادا چشم کور
8. ۸کور ظاهر در نجاسهٔ ظاهرستکور باطن در نجاسات سِرست
9. ۹این نجاسهٔ ظاهر از آبی رودآن نجاسهٔ باطن افزون می‌شود
10. ۱۰جز به آب چشم نتوان شستن آنچون نجاسات بواطن شد عیان
11. ۱۱چون نجس خواندست کافر را خداآن نجاست نیست بر ظاهر ورا
12. ۱۲ظاهر کافر مُلَوَث نیست زینآن نجاست هست در اخلاق و دین
13. ۱۳این نجاست بویش آید بیست گامو آن نجاست بویش از ری تا به‌شام
14. ۱۴بلک بویش آسمانها بر رودبر دماغ حور و رضوان بر شود
15. ۱۵اینچ می‌گویم به قدر فهم تستمُردم اندر حسرت فهم درست
16. ۱۶فهم آبست و وجود تن سبوچون سبو بشکست ریزد آب ازو
17. ۱۷این سبو را پنج سوراخست ژرفاندرو نه آب ماند خود نه برف
18. ۱۸امر غضوا غضة ابصارکمهم شنیدی راست ننهادی تو سم
19. ۱۹از دهانت نطق فهمت را بردگوش چون ریگست فهمت را خورد
20. ۲۰همچنین سوراخهای دیگرتمی‌کشاند آب فهم مضمرت
21. ۲۱گر ز دریا آب را بیرون کنیبی عوض آن بحر را هامون کنی
22. ۲۲بیگهست ار نه بگویم حال رامدخل اعواض را و ابدال را
23. ۲۳کان عوضها و آن بدلها بحر رااز کجا آید ز بعد خرجها
24. ۲۴صد هزاران جانور زو می‌خورندابرها هم از برونش می‌برند
25. ۲۵باز دریا آن عوضها می‌کشداز کجا دانند اصحاب رشد
26. ۲۶قصه‌ها آغاز کردیم از شتابماند بی مخلص درون این کتاب
27. ۲۷ای ضیاء الحق حسام الدین رادکه فلک و ارکان چو تو شاهی نزاد
28. ۲۸تو به‌نادر آمدی در جان و دلای دل و جان از قدوم تو خجل
29. ۲۹چند کردم مدح قوم ما مضیقصد من زانها تو بودی ز اقتضا
30. ۳۰خانهٔ خود را شناسد خود دعاتو بنام هر که خواهی کن ثنا
31. ۳۱بهر کتمان مدیح از نا محلحق نهادست این حکایات و مثل
32. ۳۲گرچه آن مدح از تو هم آمد خجللیک بپذیرد خدا جهد المقل
33. ۳۳حق پذیرد کسره‌ای دارد معافکز دو دیدهٔ کور دو قطره کفاف
34. ۳۴مرغ و ماهی داند آن ابهام راکه ستودم مجمل این خوش‌نام را
35. ۳۵تا برو آه حسودان کم وزدتا خیالش را به دندان کم گزد
36. ۳۶خود خیالش را کجا یابد حسوددر وثاق موش طوطی کی غنود
37. ۳۷آن خیال او بود از احتیالموی ابروی ویست آن نه هلال
38. ۳۸مدح تو گویم برون از پنج و هفتبر نویس اکنون دقوقی پیش رفت