1. ۱سبک باش ای نسیم صبح گاهیتفضل کن بدان فرصت که خواهی
2. ۲زمین را بوسه ده در بزم شاهیکه دارد بر ثریا بارگاهی
3. ۳جهان‌بخش آفتاب هفت کشورکه دین و دولت از وی شد مظفر
4. ۴شه مشرق که مغرب را پناه استقزل‌شه که‌افسر‌ش بالای ماه است
5. ۵چو مهدی گرچه شد مغرب وثاقشگذشت از سر حد مشرق یتاقش
6. ۶نگینش گر نهد یک نقش بر مومخراج از چین ستاند جزیت از روم
7. ۷اگر خواهد به آب تیغ گل رنگبرآرد رود روس از چشمهٔ زنگ
8. ۸گرش باید به یک فتحِ الهیفرو شوید ز هندستان سیاهی
9. ۹ز بیم وی که جور از دور برده استچو برق ار فتنه‌ای زاده است مرده است
10. ۱۰چو ابر از جودهای بی‌دریغشجهان روشن شده مانند تیغش
11. ۱۱سخای ابر چون بگشاید از بندبه صد تری فشاند قطره‌ای چند
12. ۱۲ببخشد دست او صد بحر گوهرکه در بخشش نگردد ناخنش تر
13. ۱۳به خورشیدی سریرش هست موصوفبه مه بر کرده معروفیش معروف
14. ۱۴زمین هفت است و گر هفتاد بودیاگر خاکش نبودی باد بودی
15. ۱۵زحل گر نیستی هندوی این نامبدین پیری در افتادی ازین بام
16. ۱۶ارس را در بیابان جوش باشدچو در دریا رسد خاموش باشد
17. ۱۷اگر دشمن رساند سر به افلاکبدین درگه چه بوسد جز سر خاک‌؟
18. ۱۸اگر صد کوه در بندد به بازونباشد سنگ با زر هم ترازو
19. ۱۹از آن منسوج کاو را دور داده استبه چار ارکان کمربندی فتاده است
20. ۲۰وزآن خلعت که اقبالش بریده استبه هفت اختر کله‌واری رسیده است
21. ۲۱وزان آتش که الماسش فروزدعدو گر آهنین باشد بسوزد
22. ۲۲چو دیو از هیبتش دشمن گریزدکه بر هر شخص که‌افتد برنخیزد
23. ۲۳ز تیغی کآنچنان گردن گذاردچه خارد خصم اگر گردن نخارد‌
24. ۲۴زکال از دود خصمش عود گرددکه مریخ از ذنب مسعود گردد
25. ۲۵حیاتش با مسیحا هم‌رکاب استصبوحش تا قیامت در حساب است
26. ۲۶به آب و رنگ تیغش برده تفضیلچو نیلوفر هم از دجله هم از نیل
27. ۲۷به‌هر حاجت که خلق آغاز کردهدلی دارد چو دریا؛ بازکرده
28. ۲۸کس از دریای فضلش نیست محرومز درویش خزر تا منعم روم
29. ۲۹پی موری است از کین تا به مِهرَشسر مویی است از سر تا سپهرش
30. ۳۰هر آن موری که یابد بر درش بارسلیمانیش باید نوبتی‌دار
31. ۳۱هر آن پشه که برخیزد ز راهشسر نمرود زیبد بارگاهش
32. ۳۲ز ناف نکته نامش مشک ریزدچو سنبل خورد از آهو مشک خیزد
33. ۳۳ز ادراکش عطارد خوشه‌چین استمگر خود نام خانش خوشه زین است
34. ۳۴چو بر دریا زند تیغ پلالکبه ماهی‌گاو گوید کیف حالک
35. ۳۵گر از نعلش هلال اندازه گیردفلک را حلقه در دروازه گیرد
36. ۳۶ضمیرش کاروانسالار غیب استتوانا را ز دانایی چه عیب است
37. ۳۷به مجلس گر می‌ و ساقی نماندچو باقی ماند او باقی نماند
38. ۳۸از آن عهده که در سر دارد این عهدبدین مهدی توان رستن از این مهد
39. ۳۹اگر طوفان بادی سهمناک استسلیمانی چنین داری چه باک است
40. ۴۰اگر خود مار ضحاکی زند نیشچو در خیل فریدونی میندیش
41. ۴۱بر اهل روزگار از هر قرانینیامد بی‌ستمکاری زمانی
42. ۴۲ز خسف این قران ما را چه بیم استکه دارا دادگر داور رحیم است
43. ۴۳قرانی را که با این داد باشدچو فال او مبارک‌باد باشد
44. ۴۴جهان از درگهش طاقی کمینه استبر این طاق آسمان جام آبگینه است
45. ۴۵بر آن اوج از چو ما گردی چه خیزد‌؟که ابر آنجا رسد آبش بریزد
46. ۴۶بر آن درگه چو فرصت یابی ای بادبیار این خواجه‌تاش خویش را یاد
47. ۴۷زمین بوسی کن از راه غلامیچنان گو کاین چنین گوید نظامی
48. ۴۸که گر بودم ز خدمت دور یک چندنبودم فارغ از شغل خداوند
49. ۴۹چو شد پرداخته در سِلک اوراقمسجل شد بنام شاه آفاق
50. ۵۰چو دانستم که این جمشید ثانیکه بادش تا قیامت زندگانی
51. ۵۱اگر برگ گلی بیند در این باغبنام شاه آفاقش کند داغ
52. ۵۲مرا این رهنمونی بخت فرمودکه تا شه باشد از این بنده خشنود
53. ۵۳شنیدستم که دولت پیشه‌ای بودکه با یوسف رُخیش، اندیشه‌ای بود
54. ۵۴چنان در کار آن دلدار دل بستکه از تیمار کار خویشتن رست
55. ۵۵چنان در دل نشاند آن دلستان راکه با جانش مسلسل کرد جان را
56. ۵۶گرش صد باغ بخشیدندی از نورنبردی منت یک خوشه انگور
57. ۵۷چو دادندی گلی بر دست یارشرخ از شادی شدی چون نوبهارش
58. ۵۸به حکم آنکه یار او را چو جان بودمدام از شادی او شادمان بود
59. ۵۹مراد شه که مقصود جهان استبه عینه با برادر هم چنان است
60. ۶۰مباد این درج دولت را نوردیمیفتاد اندر این نوشاب گردی
61. ۶۱جمالش باد دایم عالم افروزشبش معراج باد و روز نوروز
62. ۶۲بقدر آنکه باد از زلف مشگینگهی هندوستان سازد گهی چین
63. ۶۳همه ترکان چین بادند هندوشمباد از چینیان چینی بر ابروش
64. ۶۴حسودش بستهٔ بند جهان بادچو گردد دوست بستش پرنیان باد
65. ۶۵مطیعش را ز مِی پُر باد کشتیچو یاغی گشت بادش تیز دشتی
66. ۶۶چنین نزلی که یابی پر‌معانیشمبارک‌باد بر جان و جوانیش