1. ۱زهی دارنده اورنگ شاهیحوالتگاه تایید الهی
2. ۲پناه سلطنت، پشت خلافتز تیغت تا عدم، مویی مسافت
3. ۳فریدون دوم، جمشید ثانیغلط گفتم که حشو است این معانی
4. ۴فریدون بود طفلی گاو پروردتو بالغ‌دولتی هم شیر و هم مرد
5. ۵ستد جمشید را، جان، مارِ ضحاکترا جان بخشد اژدرهای افلاک
6. ۶گر ایشان داشتندی تخت با تاجتو تاج و تخت می‌بخشی به محتاج
7. ۷کند هر پهلوی خسرو نشانیتو خود هم خسروی هم پهلوانی
8. ۸سلیمان را نگین بود و ترا دینسکندر داشت آیینه، تو آیین
9. ۹ندیدند آنچه تو دیدی ز ایامسکندر ز آینه، جمشید از جام
10. ۱۰زهی ملک جوانی خرّم از تواساس زندگانی محکم از تو
11. ۱۱اگر صد تخت خود بر پشت پیل استچو بی نقش تو باشد تخت نیل است
12. ۱۲به تیغِ آهنین عالم گرفتیبه زرین جام، جای جم گرفتی
13. ۱۳به آهن چون فراهم شد خزینهاز آهن وقف کن بر آبگینه
14. ۱۴به دستوری حدیثی چند کوتاهبخواهم گفت اگر فرمان دهد شاه
15. ۱۵من از سِحرِ سَحَر پیکان راهمجرس‌جنبانِ هاروتانِ شاهم
16. ۱۶نخستین مرغ بودم من درین باغگرم بلبل کنی کُنیَت و گر زاغ
17. ۱۷به عرض بندگی دیر آمدم دیرو گر دیر آمدم شیر آمدم شیر
18. ۱۸چه خوش گفت این سخن پیر جهانگردکه دیر آی و درست آی ای جوانمرد
19. ۱۹در این اندیشه بودم مدتی چندکه نزلی سازم از بهر خداوند
20. ۲۰نبودم تحفهٔ چیپال و فغفورکه پیش آرم‌، زمین را بوسم از دور
21. ۲۱بدین مشتی خیال فکرت‌انگیزبساط بوسه را کردم شکر‌ریز
22. ۲۲اگر چه مور قربان را نشایدملخ نزل سلیمان را نشاید
23. ۲۳نبود آبی جز این در مغز میغمو گر بودی نبودی جان دریغم
24. ۲۴به ذره آفتابی را که گیرد‌؟به گنجشکی عقابی را که گیرد‌؟
25. ۲۵چه سود افسوس من کز کدخداییجز این مویی ندارم در کیایی
26. ۲۶حدیث آنکه چون دل گاه و بیگاهملازم نیستم در حضرتِ شاه
27. ۲۷نباشد بر ملک پوشیده رازمکه من جز با دعا با کس نسازم
28. ۲۸نظامی اکدشی خلوت‌نشین استکه نیمی سرکه نیمی انگبین است
29. ۲۹ز طبع‌ِ تر گشاده چشمهٔ نوشبه زهد خشک، بسته بار بر دوش
30. ۳۰دهان زهدم ار چه خشک خانی استلسان رَطبَم، آب زندگانی است
31. ۳۱چو مشک از ناف عزلت بو گرفتمبه تنهایی چو عنقا خو گرفتم
32. ۳۲گل بزم از چو من خاری نیایدز من غیر از دعا کاری نیاید
33. ۳۳ندانم کرد خدمت‌های شاهیمگر لختی سجود صبحگاهی
34. ۳۴رعونت در دماغ از دام ترسمطمع در دل ز کار خام ترسم
35. ۳۵طمع را خرقه بر خواهم کشیدنرعونت را قبا خواهم دریدن
36. ۳۶من و عشقی مجرد باشم آنگاهبیاسایم چو مفرد باشم آنگاه
37. ۳۷سر خود را به فتراکت سپارمز فتراکت چو دولت سر بر آرم
38. ۳۸گرم دور افکنی در بوسم از دورو گر بنوازیَم نُورٌ علی نور
39. ۳۹به یک خنده گرت باید چو مهتابشب‌افروز‌ی کنم چون کِرمِ شب‌تاب
40. ۴۰چو دولت هر که را دادی به خود راهنِبِشتی بر سرش یا میر یا شاه
41. ۴۱چو چشم صبح در هر کس که دیدیپلاسِ ظلمت از وی در کشیدی
42. ۴۲به هر کشور که چون خورشید راندیزمین را بدره بدره زر فشاندی
43. ۴۳زر افشانت همه ساله چنین بادکه تیغت حصن و جانت آهنین باد
44. ۴۴جهان بیرون مباد از حکم و رایتزمین خالی مباد از خاکِ پایت
45. ۴۵سرت زیر کلاه خسروی بادبه خسرو زادگان پشتت قوی باد
46. ۴۶به هر منزل که مشک‌افشان کنی راهمنور باش چون خورشید و چون ماه
47. ۴۷به هر جانب که روی آری به تقدیررکابت باد چون دولت، جهانگیر
48. ۴۸جنابت بر همه آفاق منصورسپاهت قاهر و اعدات مقهور